ดาร์ลิ่ง อารดา พร้อมพี่สาว เปิดใจยกมือไหว้ขอโทษ ใช้ช้อนป้อนสุนัข แต่ยืนยันไม่ได้พูด “น้องอยากกินอะ”

ข่าวบันเทิง

โดย ดาร์ลิ่ง ยอมรับว่า ตัวเองอาจจะผิดเอง ที่เห็นพี่สาวกำลังจะทำหรือทำแล้ว ไม่ได้ห้าม โดยตอนเกิดเรื่อง มีพนักงานร้านมาบอกว่า มีลูกค้าแจ้งว่าเห็นเราใช้ช้อนของทางร้านป้อนน้องหมา เลยเอาช้อนพลาสติกมาให้ ถ้าจะใช้ป้อนน้องหมา เราก็ได้ขอโทษพนักงานไป และบอกว่าเราจะไม่ป้อนน้องหมาแล้ว

หลังจากเกิดเรื่องจนมีดราม่า เราก็ได้กลับมาที่ร้าน สอบถามผู้จัดการร้านถึงค่าเสียหายกับภาชนะที่ใช้ไปวันนั้น เรายินดีที่จะรับผิดชอบตรงนี้ และยืนยัน ถึงคำพูดว่า “น้องอยากกินอะ” ไม่ได้ออกจากปากเราสองคนแน่นอน โดยได้ติดต่อไปที่คนโพสต์คนแรก ก็ขอโทษเรามาแล้วว่าอาจะได้ยินผิด และได้ลบโพสต์ไปแล้ว

ดาร์ลิ่ง และ พี่สาว ยังได้ยกมือไหว้ขอโทษ สิ่งที่ทำไม่สมควรจริงๆ เพราะตอนนี้ลามปามไปถึงครอบครัว สถาบันด้วย มันเยอะมาก ขอร้องคนที่จะแชร์ต่อ อย่าแชร์ต่อเพราะข้อมูลไม่เป็นจริง ตอนนี้เครียดมาก เพราะถูกบูลลี่หนัก ที่ผ่านมาเราไม่เคยทำแบบนี้เลย ครั้งนี้เป็นครั้งแรก และเป็นครั้งที่เราทำผิด เอาของใช้ของทางร้านมากับใช้กับน้องหมาจริง

ขณะที่ พนักงานของทางร้าน เผยว่า ได้ไปแจ้งตามที่ ดาร์ลิ่ง บอกจริง และ ดาร์ลิ่ง ไม่ได้พูดคำว่า น้องอยากกิน เลย โดยได้ไปแจ้งกับทางผู้จัดการร้าน และลูกค้าที่เข้ามาแจ้งว่าเห็นเหตุการณ์แล้ว โดยทางร้านได้นำอุปกรณ์ที่นำไปใช้กับน้องหมาดังกล่าวไปทิ้งแล้ว

ค้นหาภาษาถิ่น
Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages

ภาษาถิ่น เป็นภาษาย่อยที่ใช้พูดจากันในท้องถิ่นต่าง ๆ ซึ่งเกิดจากการใช้ภาษาเพื่อการสื่อความหมาย ความเข้าใจกันระหว่างผู้คนที่อาศัยอยู่ตามท้องถิ่นนั้น ๆ ซึ่งอาจจะแตกต่างไปจากมาตรฐาน หรือภาษาที่คนส่วนใหญ่ของแต่ละประเทศใช้กัน และอาจจะแตกต่างจากภาษาในท้องถิ่นอื่นทั้งทางด้านเสียง คำและ การใช้คำ

ภาษาถิ่น เป็นภาษาที่มีลักษณะเฉพาะ ทั้งถ้อยคำ และสำเนียง ภาษาถิ่นจะแสดงถึงเอกลักษณ์ ลักษณะความเป็นอยู่ และวิถีชีวิตของผู้คน ในท้องถิ่นของแต่ละภาค ของประเทศไทย บางทีเรียกว่า ภาษาท้องถิ่น และหากพื้นที่ของผู้ใช้ภาษานั้นกว้างก็จะมีภาษาถิ่นหลากหลาย และมีภาษาถิ่นย่อย ๆ ลงไปอีก

ภาษาถิ่น แบ่งได้เป็น 4 ถิ่นใหญ่ ๆ คือ ภาษาถิ่นกลาง ภาษาถิ่นเหนือ ภาษาถิ่นอีสานและภาษาถิ่นใต้

ภาษาถิ่นกลาง
ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคกลาง เช่น เพชรบุรี กาญจนบุรี สุพรรณบุรี ราชบุรี นครปฐม อ่างทอง และพระนครศรีอยุธยา เป็นต้น ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดเหล่านี้ มีสำเนียงพูดที่แตกต่างกันออกไป จะมีลักษณะเพี้ยนเสียงไปจากภาษากลางที่เป็นภาษามาตรฐาน

ภาษาถิ่นเหนือ
หรือภาษาถิ่นพายัพ (คำเมือง) ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคเหนือตอนบน หรือภาษาในอาณาจักรล้านนาเดิม มักจะพูดกันมากในจังหวัดเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน เชียงราย พะเยา ลำปาง น่าน ลำพูน ตาก แพร่ เป็นต้น

ภาษาถิ่นอีสาน
ภาษาถิ่นอีสานของประเทศไทยมีลักษณะใกล้เคียงกับภาษาที่พูดที่ใช้กันในประเทศลาว แต่ภาษาอีสานก็ยังถือว่าเป็นภาษาถิ่นของภาษาไทย ภาษาถิ่นอีสานมีภาษาถิ่นย่อยหลายภาษา ได้แก่ ภาษาที่ชนกลุ่มใหญ่ในภาคอีสานใช้พูดจากัน ซึ่งใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคอีสาน หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น สกลนคร หนองคาย นครพนม ขอนแก่น อุดรธานี อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด เลย ชัยภูมิ มหาสารคาม กาฬสินธุ์ เป็นต้น

ภาษาถิ่นใต้
ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคใต้ของประเทศไทย ลงไปถึงชายแดนประเทศมาเลเซีย รวม 14 จังหวัด เช่น ชุมพร ระนอง สุราษฎร์ธานี ภูเก็ต พัทลุง สงขลา นครศรีธรรมราช เป็นต้น และบางส่วนของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ภาษาถิ่นใต้ ยังมีภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เป็นภาษาถิ่นใต้ ภาคตะวันออก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ใน จังหวัดนครศรีธรรมราช พัทลุง สงขลา ปัตตานี ตรัง สตูล ภาษาถิ่นใต้ตะวันตก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดกระบี่ พังงา ระนอง สุราษฎร์ธานีและชุมพร และภาษาถิ่นใต้สำเนียงเจ๊ะเห เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดนราธิวาส และ ปัตตานี ในแต่ละภาคก็จะมีภาษาถิ่นใต้ เป็นภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เช่น ภาษาถิ่นระนอง ภาษาถิ่นภูเก็ต ภาษาถิ่นพัทลุง ภาษาถิ่นสงขลา เป็นต้น ภาษาถิ่นย่อยเหล่านี้อาจจะมีเสียง และคำที่เรียกสิ่งเดียวกันแตกต่างกันออกไป

ภาษาถิ่นตะวันออก
วิเศษ ชาญประโคน (2550, หน้า 40-41) ได้กล่าวถึง ภาษาถิ่นตะวันออกว่าเป็นภาษาย่อย ที่ใช้พูดจากัน ในท้องถิ่นตะวันออกมี ระยอง จันทบุรี ตราด เป็นต้น