เอาไปเก็บแทบไม่ทัน! นกแก้วสวนสัตว์ “สบถใส่คนดู” หลังจากเริ่มแสดงโชว์ได้แค่ 20 นาที

ข่าวบันเทิง

(29 ก.ย.63) สวนสัตว์ ลินคอล์นเชอร์ ไวด์ไลฟ์ พาร์ค ในอังกฤษ รับนกแก้วเทาแอฟริกา เข้าไปเป็นสมาชิกใหม่ 5 ตัว เมื่อ 15 สิงหาคม และให้ทั้งหมดอยู่ในห้องเดียวกันระหว่างกักโรค แต่กลายเป็นว่ามันใช้เวลาระหว่างนั้นสอนและเลียนเสียงคำสบถใส่กันและกัน ทำให้ทั้งห้องอื้ออึงไปด้วยเสียงสบถจากนกแก้ว แม้ทีมงานสวนสัตว์มองว่าการนั่งมองนกแก้วพูดคำหยาบ เป็นเรื่องตลกและเรียกเสียงหัวเราะ แต่เมื่อนำไปโชว์ตัวหน้านักท่องเที่ยวได้แค่ 20 นาที พวกมันก็เริ่มสบถออกมา

สตีฟ นิโคลส์ ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร (ซีอีโอ) ลินคอล์นเชอร์ ไวด์ไลฟ์ พาร์ก กล่าวว่า นกแก้วแอฟริกา มีความสามารถพิเศษในการเลียนเสียงได้ทุกรูปแบบ และว่าการมีนกแก้วพูดคำสบถได้ เป็นเรื่องน่าขบขันเสมอ แต่ยิ่งมันสบถและคนยิ่งหัวเราะ นั่นจะยิ่งกระตุ้นให้นกแก้วสบถซ้ำแล้วซ้ำอีก แม้ลูกค้าไม่ได้มีปัญหาอะไร และมองเป็นเรื่องขบขันด้วยซ้ำ ยิ่งในเวลายากลำบากจากโรคระบาดโควิด-19 แต่ที่น่าวิตกก็คือช่วงสุดสัปดาห์ จะมีเด็กๆมาเที่ยวกันมาก สวนสัตว์จึงวางแผนให้นกแก้วกลุ่มนี้อยู่แยกกัน เพื่อที่มันจะได้ไม่กระตุ้นให้อีกตัวสบถ และหวังว่าจะเริ่มเลียนเสียงใหม่ๆจากนกแก้วตัวอื่นรอบตัว

สวนสัตว์แห่งนี้เคยเป็นข่าวพาดหัวทั่วโลก หลังจากคลิปเจ้า ชิโค (Chico) โชว์ความสามารถร้องเพลง ‘If I were a boy ของ บียอนเซ่ กลายเป็นไวรัล ซึ่ง นิโคลส์ ผู้บริหารของสวนสัตว์ฯ กล่าวว่า ผู้คนแห่แหนไปดู ชิโค พอได้ยินนกแก้วด่าเก่ง เพิ่มมาอีก ย่อมหมายถึงรายได้ที่เพิ่มขึ้น “มันกลายเป็นสถานที่แปลกประหลาด คนสบถใส่นกเพื่อพยายามให้อีกฝ่ายสบถกลับ กลายเป็นสวนสนุกของผู้ใหญ่”

ภาษาถิ่น เป็นภาษาย่อยที่ใช้พูดจากันในท้องถิ่นต่าง ๆ ซึ่งเกิดจากการใช้ภาษาเพื่อการสื่อความหมาย ความเข้าใจกันระหว่างผู้คนที่อาศัยอยู่ตามท้องถิ่นนั้น ๆ ซึ่งอาจจะแตกต่างไปจากมาตรฐาน หรือภาษาที่คนส่วนใหญ่ของแต่ละประเทศใช้กัน และอาจจะแตกต่างจากภาษาในท้องถิ่นอื่นทั้งทางด้านเสียง คำและ การใช้คำ

ภาษาถิ่น เป็นภาษาที่มีลักษณะเฉพาะ ทั้งถ้อยคำ และสำเนียง ภาษาถิ่นจะแสดงถึงเอกลักษณ์ ลักษณะความเป็นอยู่ และวิถีชีวิตของผู้คน ในท้องถิ่นของแต่ละภาค ของประเทศไทย บางทีเรียกว่า ภาษาท้องถิ่น และหากพื้นที่ของผู้ใช้ภาษานั้นกว้างก็จะมีภาษาถิ่นหลากหลาย และมีภาษาถิ่นย่อย ๆ ลงไปอีก

ภาษาถิ่น แบ่งได้เป็น 4 ถิ่นใหญ่ ๆ คือ ภาษาถิ่นกลาง ภาษาถิ่นเหนือ ภาษาถิ่นอีสานและภาษาถิ่นใต้

ภาษาถิ่นกลาง
ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคกลาง เช่น เพชรบุรี กาญจนบุรี สุพรรณบุรี ราชบุรี นครปฐม อ่างทอง และพระนครศรีอยุธยา เป็นต้น ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดเหล่านี้ มีสำเนียงพูดที่แตกต่างกันออกไป จะมีลักษณะเพี้ยนเสียงไปจากภาษากลางที่เป็นภาษามาตรฐาน

ภาษาถิ่นเหนือ
หรือภาษาถิ่นพายัพ (คำเมือง) ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคเหนือตอนบน หรือภาษาในอาณาจักรล้านนาเดิม มักจะพูดกันมากในจังหวัดเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน เชียงราย พะเยา ลำปาง น่าน ลำพูน ตาก แพร่ เป็นต้น

ภาษาถิ่นอีสาน
ภาษาถิ่นอีสานของประเทศไทยมีลักษณะใกล้เคียงกับภาษาที่พูดที่ใช้กันในประเทศลาว แต่ภาษาอีสานก็ยังถือว่าเป็นภาษาถิ่นของภาษาไทย ภาษาถิ่นอีสานมีภาษาถิ่นย่อยหลายภาษา ได้แก่ ภาษาที่ชนกลุ่มใหญ่ในภาคอีสานใช้พูดจากัน ซึ่งใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคอีสาน หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น สกลนคร หนองคาย นครพนม ขอนแก่น อุดรธานี อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด เลย ชัยภูมิ มหาสารคาม กาฬสินธุ์ เป็นต้น

ภาษาถิ่นใต้
ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคใต้ของประเทศไทย ลงไปถึงชายแดนประเทศมาเลเซีย รวม 14 จังหวัด เช่น ชุมพร ระนอง สุราษฎร์ธานี ภูเก็ต พัทลุง สงขลา นครศรีธรรมราช เป็นต้น และบางส่วนของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ภาษาถิ่นใต้ ยังมีภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เป็นภาษาถิ่นใต้ ภาคตะวันออก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ใน จังหวัดนครศรีธรรมราช พัทลุง สงขลา ปัตตานี ตรัง สตูล ภาษาถิ่นใต้ตะวันตก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดกระบี่ พังงา ระนอง สุราษฎร์ธานีและชุมพร และภาษาถิ่นใต้สำเนียงเจ๊ะเห เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดนราธิวาส และ ปัตตานี ในแต่ละภาคก็จะมีภาษาถิ่นใต้ เป็นภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เช่น ภาษาถิ่นระนอง ภาษาถิ่นภูเก็ต ภาษาถิ่นพัทลุง ภาษาถิ่นสงขลา เป็นต้น ภาษาถิ่นย่อยเหล่านี้อาจจะมีเสียง และคำที่เรียกสิ่งเดียวกันแตกต่างกันออกไป

ภาษาถิ่นตะวันออก
วิเศษ ชาญประโคน (2550, หน้า 40-41) ได้กล่าวถึง ภาษาถิ่นตะวันออกว่าเป็นภาษาย่อย ที่ใช้พูดจากัน ในท้องถิ่นตะวันออกมี ระยอง จันทบุรี ตราด เป็นต้น

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *