ปลอมเปลือก : พรพระจันทร์ – เรื่องสั้นแนวเขย่าขวัญทางจิตวิทยา (Psychological Thriller/ Minerva)

อ่านนิยายสั้นออนไลน์ฟรี

บทนำ

สำหรับพวกคุณสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดคืออะไร? คงมีหลากหลายคำตอบในใจแต่สำหรับผมสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดและจะน่ารังเกียจตลอดไปคือ ‘มนุษย์’พวกมันทั้งยั้วเยี้ย อ่อนแอ ชั่วช้า โหดร้าย เห็นแก่ตัวและน่าสมเพช มนุษย์คือสัตว์ประเสริฐงั้นหรือ? คิดไปเองทั้งเพ เพราะมีปากเลยปรุงแต่งให้ตัวเองวิเศษยังไงก็ได้ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วก็ชั้นต่ำกันทั้งนั้น

“ปะ ปล่อยหนูไปเถอะนะ” เด็กสาวที่น่าสมเพชกำลังร้องขออ้อนวอนให้ผมไว้ชีวิต มือเล็ก ๆ ขาว ๆ นั่นประกบวิงวอนด้วยความสั่นกลัว หยาดหยดน้ำตาของเด็กตรงหน้าหลั่งรินออกมาอย่างไม่ขาดสายจนเลือดแดงที่ย้อมแก้มขาวเริ่มจะลางเลือนออกไป

“ปล่อยไปเธอจะลำบากนะ เธอรู้ไหมว่าพอโตเป็นผู้ใหญ่ต้องเจอกับโลกที่โหดร้ายและผู้คนที่ต่ำทราม”

“พวกมันจะคอยเอาเปรียบและดูถูกเธอเหมือนขยะไร้ค่า” เด็กสาวยังคงมองมาที่ผมด้วยแววตาเว้าวอนแต่ถามว่าผมแคร์ไหม สงสารไหมก็ขอบอกเลยว่า ไม่! ทำไมต้องสงสารในเมื่อผมกำลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง ผมกำลังช่วยเธอ กำลังปลดปล่อยเธอ ผมคือผู้ที่ถูกเลือกให้ปลดปล่อยมนุษย์ที่น่าสมเพช เธอต้องขอบคุณผมด้วยซ้ำไม่ใช่มาร้องไห้แบบนี้

“ฮึก ฮืออ นะ หนูไม่อยากตาย ขอร้อง มะ หมอปล่อยหนูเถอะนะ”

อ่านต่อ…

ค้นหาภาษาถิ่น
Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages

ภาษาถิ่น เป็นภาษาย่อยที่ใช้พูดจากันในท้องถิ่นต่าง ๆ ซึ่งเกิดจากการใช้ภาษาเพื่อการสื่อความหมาย ความเข้าใจกันระหว่างผู้คนที่อาศัยอยู่ตามท้องถิ่นนั้น ๆ ซึ่งอาจจะแตกต่างไปจากมาตรฐาน หรือภาษาที่คนส่วนใหญ่ของแต่ละประเทศใช้กัน และอาจจะแตกต่างจากภาษาในท้องถิ่นอื่นทั้งทางด้านเสียง คำและ การใช้คำ

ภาษาถิ่น เป็นภาษาที่มีลักษณะเฉพาะ ทั้งถ้อยคำ และสำเนียง ภาษาถิ่นจะแสดงถึงเอกลักษณ์ ลักษณะความเป็นอยู่ และวิถีชีวิตของผู้คน ในท้องถิ่นของแต่ละภาค ของประเทศไทย บางทีเรียกว่า ภาษาท้องถิ่น และหากพื้นที่ของผู้ใช้ภาษานั้นกว้างก็จะมีภาษาถิ่นหลากหลาย และมีภาษาถิ่นย่อย ๆ ลงไปอีก

ภาษาถิ่น แบ่งได้เป็น 4 ถิ่นใหญ่ ๆ คือ ภาษาถิ่นกลาง ภาษาถิ่นเหนือ ภาษาถิ่นอีสานและภาษาถิ่นใต้

ภาษาถิ่นกลาง
ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคกลาง เช่น เพชรบุรี กาญจนบุรี สุพรรณบุรี ราชบุรี นครปฐม อ่างทอง และพระนครศรีอยุธยา เป็นต้น ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดเหล่านี้ มีสำเนียงพูดที่แตกต่างกันออกไป จะมีลักษณะเพี้ยนเสียงไปจากภาษากลางที่เป็นภาษามาตรฐาน

ภาษาถิ่นเหนือ
หรือภาษาถิ่นพายัพ (คำเมือง) ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคเหนือตอนบน หรือภาษาในอาณาจักรล้านนาเดิม มักจะพูดกันมากในจังหวัดเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน เชียงราย พะเยา ลำปาง น่าน ลำพูน ตาก แพร่ เป็นต้น

ภาษาถิ่นอีสาน
ภาษาถิ่นอีสานของประเทศไทยมีลักษณะใกล้เคียงกับภาษาที่พูดที่ใช้กันในประเทศลาว แต่ภาษาอีสานก็ยังถือว่าเป็นภาษาถิ่นของภาษาไทย ภาษาถิ่นอีสานมีภาษาถิ่นย่อยหลายภาษา ได้แก่ ภาษาที่ชนกลุ่มใหญ่ในภาคอีสานใช้พูดจากัน ซึ่งใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคอีสาน หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น สกลนคร หนองคาย นครพนม ขอนแก่น อุดรธานี อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด เลย ชัยภูมิ มหาสารคาม กาฬสินธุ์ เป็นต้น

ภาษาถิ่นใต้
ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคใต้ของประเทศไทย ลงไปถึงชายแดนประเทศมาเลเซีย รวม 14 จังหวัด เช่น ชุมพร ระนอง สุราษฎร์ธานี ภูเก็ต พัทลุง สงขลา นครศรีธรรมราช เป็นต้น และบางส่วนของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ภาษาถิ่นใต้ ยังมีภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เป็นภาษาถิ่นใต้ ภาคตะวันออก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ใน จังหวัดนครศรีธรรมราช พัทลุง สงขลา ปัตตานี ตรัง สตูล ภาษาถิ่นใต้ตะวันตก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดกระบี่ พังงา ระนอง สุราษฎร์ธานีและชุมพร และภาษาถิ่นใต้สำเนียงเจ๊ะเห เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดนราธิวาส และ ปัตตานี ในแต่ละภาคก็จะมีภาษาถิ่นใต้ เป็นภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เช่น ภาษาถิ่นระนอง ภาษาถิ่นภูเก็ต ภาษาถิ่นพัทลุง ภาษาถิ่นสงขลา เป็นต้น ภาษาถิ่นย่อยเหล่านี้อาจจะมีเสียง และคำที่เรียกสิ่งเดียวกันแตกต่างกันออกไป

ภาษาถิ่นตะวันออก
วิเศษ ชาญประโคน (2550, หน้า 40-41) ได้กล่าวถึง ภาษาถิ่นตะวันออกว่าเป็นภาษาย่อย ที่ใช้พูดจากัน ในท้องถิ่นตะวันออกมี ระยอง จันทบุรี ตราด เป็นต้น

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *