รักนี้ ที่มีหัวใจให้ครู : อลัมบรา / เรื่องสั้นวาย หญิง-หญิง (YURI)

อ่านนิยายสั้นออนไลน์ฟรี

กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง! พร้อมกับเสียงผู้หญิงวัยกลางคนแทรกเข้ามา “ตื่นได้แล้วลูก อาบน้ำ แปรงฟัน และลงมาทานข้าวข้างล่างนะ” เสียงนี่เป็นใครไม่ได้นอกจากเสียงแม่ของฉันเอง

“ค่ะแม่” เสียงนาราตอบรับ พวกเธอรู้ไหมว่าเสียงที่ฉันเกลียดที่สุดคือเสียงของนาฬิกาปลุก กับเสียงแม่ของฉันที่คอยปลุกฉันในตอนเช้านี่แหละ ฉันเชื่อว่าหลายๆ คนก็คงเป็นเหมือนฉันใช่ไหมล่ะ

ฉันลุกขึ้นไปอาบน้ำ แปรงฟันในสภาพที่งัวเงีย เมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วฉันเองก็ลงมาทานข้าวฝีมือคุณแม่สุดที่รักของฉัน วันนี้แม่ทำเมนูโปรดของฉันด้วย คือ ข้าวต้มปลาสูตรพิเศษ หลังจากที่ทานข้าวเสร็จเวลา 7.15 นาฬิกา แม่ก็มาส่งฉันที่โรงเรียน ก่อนจะลงจากรถแม่ฉันจะหอมแก้มฉันทุกครั้ง ไม่ว่าจะโตแค่ไหนก็ตาม ถือได้ว่าเป็นกิจวัตรประจำวันของเราสองคนแม่ลูกไปแล้วก็ว่าได้ เพราะถ้าวันไหนไม่ได้ทำ ชีวิตของฉันเหมือนมันขาดอะไรไปสักอย่างและวันนั้นฉันดูเป็นคนหงุดหงิดง่ายไปเลย

ณ โรงเรียน

“สวัสดีค่ะคุณครู” พร้อมยกมือไหว้

“สวัสดีจ้า นารา วันนี้อารมณ์ดีและดูสดชื่นมากเลยนะ แม่หอมแก้มก่อนลงรถใช่ไหมวันนี้” นั่นแหละค่ะ เรื่องที่แม่หอมแก้มฉันก่อนลงรถทุกเช้า ทุกคนรู้หมดค่ะ เพราะฉันเขียนในประวัติส่วนตัวของฉันเกี่ยวกับกิจวัตรของฉันไว้ว่า​ “แม่หอมแก้มฉันทุกครั้งก่อนลงจากรถที่มาส่งฉันที่โรงเรียน และวันไหนที่ไม่ทำแบบนี้ชีวิตของฉันเหมือนขาดอะไรไป” มันคงเป็นกิจวัตรที่แปลกตามั้ง ครูเลยจำได้ ครูรู้ ทุกคนก็ต้องรู้นั้นแหละค่ะ มันคือสัจจธรรมในชีวิต ทุกวันนี้คือชินกับคำแซวพวกนี้แล้วล่ะค่ะ เราไม่ได้ทำผิดกฎหมายเนาะ มันเป็นเรื่องที่เราทำแล้วมีความสุข งั้นไม่ต้องไปเขินไปอายค่ะ

ณ ห้องเรียน

หวัดดีฝน เฟื่อง เต๋า” ฉันกล่าวทักทายเพื่อสนิทของฉัน

“หวัดดีนารา” ทุกคนกล่าวทักทายพร้อมกัน

เออ…ฉันลืมแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการ ฉันชื่อ “นารา” ฉันเรียนอยู่ฉันมัธยมศึกษาปี่ที่ 6/1 ฉันเป็นเด็กกิจกรรมของโรงเรียน จนบางครั้งเพื่อนด่าว่า “มึงควรพักบ้างได้แล้ว มึงจะทำทุกอย่างแบบนี้ไม่ได้นะ” ถามว่าฉันฟังเพื่อนไหม ไม่ฟังจ้า เพราะฉันชอบอ่านหนังสือเองมากกว่าเข้าเรียนในห้อง

อ่านต่อ…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *