ภารกิจผลิตทายาท : อักษณา / นิยายสั้นรักโรแมนติค (Romantic)

อ่านนิยายสั้นออนไลน์ฟรี

เมื่อสองสาว เลสเบี้ยน อยากมีลูก แต่ด้วยกฎหมายไทยยังไม่เปิดรับ เธอทั้งคู่ไม่สามารถพึ่งวิธีทางวิทยาศาสตร์ได้ จึงนำพามาสู่การ ตามล่าหาพ่อของลูก ด้วยการหาผู้ชายที่มีคุณสมบัติตามที่ทั้งสองต้องการและจัดการทำภารกิจนำ อสุจิไปหาไข่ของเธอจึงเกิดขึ้น ใครจะมาเป็นพ่อให้ลูกของเธอทั้งสองคน และเธอทั้งสองคนจะทำสำเร็จหรือไม่ และเธอจะใช้วิธีไหนกัน

อินทุภา หรือ อิน สาวห้าวหน้าสวยวัย 31 ปี ทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์ในคลับแห่งหนึ่งใจกลางเมืองหลวง ด้วยความน่าสวย หุ่นดี จะหวานก็ได้ จะแมนก็เท่ห์ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูดี ทำให้มีลูกค้าสาวมาติดพันมากมาย

ศศิธร หรือ ไอดี สาวสวยประจำร้านอายุ 28 ปี เมื่อ 6 ปีก่อนเป็นโฮสต์เบอร์ต้นๆ ของร้านแต่ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นเด็กเอนเตอร์เทนในร้านเท่านั้นด้วยมีแฟนเป็นตัวตน จึงเลิกรับโฮสต์รับเพียงนั่งเอนเตอร์เทนในร้านเทานั้น

“ศศิธร แปลว่า ดวงจันทร์ ส่วน อินทุภา แปลว่า แสงจันทร์ พี่อินว่าเราเป็นเนื้อคู่กันจริงๆใช่ไหม ขนาดชื่อเรายังเป็นของกันและกันเลย ไอดีเป็นดวงจันทร์ พี่อินเป็นแสงจันทร์” ไอดีพูดขึ้นขณะที่นอนกอดก่ายกับอิน แฟนสาว

“คงใช่นะ ยิ่งนับวันพี่ยิ่งรักเรามากนะ ไอดี อีกไม่นานเราจะไปสร้างความฝันของเรากันนะ พี่รักหนูมากนะ” อินบอกแฟนสาวด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและจริงจัง

ฝันของทั้งคู่คือการเปิดร้านกาแฟเล็กๆที่บ้านเกิดของไอดีที่เชียงคาน จังหวัดเลย  ตอนนี้อินและไอดีส่งเงินไปให้พ่อแม่ได้ทำการปรับปรุงเตรียมเปิดร้านไปกว่า 70% แล้ว เหลือเพียงการตกแต่งที่ต้องรอทั้งคู่กลับไปตกแต่งเอง และรอไอดีเรียนเบอร์เกอรี่ อินเรียนบาริสต้า เพราะร้านนี้ทั้งสองตั้งใจว่าจะทำเองไม่จ้างใครให้วุ่นวาย และอีกเหตุผลหนึ่งคืออินเป็นคนมาตรฐานสูงมาก การที่จะหาลูกจ้างให้ได้ดั่งใจอินคงอยากมาก ทำเองดีที่สุดแล้ว ไอดีคิดไว้แบบนี้

ฝันแรกกำลังจะสำเร็จ เหลืออีกฝันที่ทั้งสองไม่เคยบอกใคร คือ การมีลูกเพราะทั้งคู่มั่นใจว่าจะอยู่ด้วยกันไปจนตาย เพราะที่ผ่านมา 6 ปี ทั้งคู่ผ่านอะไรด้วยกันมากมามายทั้งเวลาที่ลำบาก เวลาที่มีใครเข้ามาแทรกกลาง เวลาที่หวาดระแวงกัน แต่ทั้งคู่ก็ผ่านพ้นมันมาได้ ยังคงจับมือสู้กันมาได้ จึงอยากที่จะมีลูกไว้เพื่อในอนาคตใครคนใดคนหนึ่งตายจากไป อีกคนก็ยังคงมีลูกอยู่ด้วยคอยดูแลกันต่อไป

“พี่อินวันนี้ ไอดีจะไปโรงพยาบาลนะคะ” ไอดีบอกอินเมื่ออาบน้ำแต่งตัวเตรียมออกไปข้างนอก

“ไอดีไม่สบายหรอ ทำไมไม่ปลุกพี่ล่ะคะ”อินรีบลุกขึ้นถาม

“เปล่าค่ะ ไอดีจะไปหาหมอวางแผนครอบครัว อยากรู้ว่าถ้าเราจะทำกิ๊ฟท์ จะต้องทำอะไรบ้าง”ไอดีตอบ

อ่านต่อ…

ค้นหาภาษาถิ่น
Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages

ความสำคัญของภาษาถิ่น
ภาษาถิ่น เป็นภาษาที่พูดกันในท้องถิ่นต่างๆ ตามปกติ เป็นภาษาที่คนในถิ่นนั้นๆ ยังคงพูดและใช้อยู่จำนวนมาก คำบางคำในภาษากลางได้เลิกใช้ไปแล้ว แต่ในภาษาถิ่นยังคงรักษาขนบธรรมเนียมไว้เป็นอย่างดี

ในการศึกษาภาษาถิ่นย่อมจะศึกษาท้องถิ่นในด้านที่อยู่อาศัย ความเป็นอยู่ ความเชื่อ ขนบธรรมเนียมประเพณีและวัฒนธรรมได้ เพราะภาษาเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรม ภาษาถิ่นจะรักษาคำเดิมได้ดีกว่าภาษามาตรฐาน เพราะจะมีการเปลี่ยนแปลงทางภาษาและวัฒนธรรมน้อยกว่า นอกจากนี้การศึกษาในท้องถิ่นมีประโยชน์ในการศึกษาด้านวรรณคดีอีกด้วย เพราะวรรณคดีเก่าๆ นั้น ใช้ภาษาโบราณ ซึ่งเป็นภาษาถิ่นจำนวนมาก เช่น วรรณคดีสุโขทัย สมัยอยุธยา และสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ถ้าเราไม่เข้าใจภาษาถิ่นที่ใช้ ก็จะตีความไม่ออกและยากต่อการศึกษาวรรณคดีนั้นๆ ได้ ฉะนั้นเราจึงควรอย่างยิ่งที่จะต้องศึกษาภาษาถิ่นทุกถิ่น จึงจะมีความรู้กว้างขวาง เช่น ในหลักศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงหลักที่ 1 ว่า

“เมื่อกูขึ้นใหญ่ได้สิบเก้าเข้า” คำว่า “เข้า” แปลว่า ปี สิบเก้าเข้า คือ อายุเต็ม 18 ย่าง 19

“ตนกูพุ่งช้างขุนสามชนตัวชื่อมาสเมืองแพ้ขุนสามขนพ่ายหนี” คำว่า แพ้ ในที่นี้ เป็นภาษาถิ่นเหนือ แปลว่าชนะ คำว่า พ่าย จึงแปลว่า แพ้ ถ้าเป็นภาษากลาง คำว่า พ่าย หรือคำว่าแพ้ แปลเหมือนกันคือไม่ชนะ

ข้อความนี้หมายถึงพ่อขุนรามคำแหงทรงไสช้างเข้าชนกับช้างของขุนสามชนตัวที่ชื่อมาสเมือง และพระองค์ทรงสามารถรบชนะขุนสามขนจนขุนสามชนแพ้แล้วไสช้างหนีไป (ระวีวรรณ อินทร์แหยม, 2542, หน้า 10)

นอกจากนี้ ฉันทัส ทองช่วย (2534, หน้า 13-15) กล่าวว่า ภาษาถิ่น เป็นภาษาของกลุ่มชาติที่อาศัยอยู่ในท้องถิ่นต่างๆ เช่น ภาษาไทยถิ่นเป็นภาษาของกลุ่มชาวไทย ซึ่งอาศัยกระจัดกระจายอยู่ทั่วประเทศ ภาษาถิ่นของชนกลุ่มใดย่อมเป็นภาษาที่มีความสำคัญต่อชนกลุ่มนั้นมากที่สุด เพราะเป็นภาษาที่ใช้พูดติดต่อสื่อสารร่วมกันมาตั้งแต่เกิด โดยสามารถพิจารณาจากเจ้าของภาษาและผู้ที่มีบทบาทเกี่ยวข้องกับภาษาได้ดังนี้

ภาษาถิ่นเป็นภาษาประจำถิ่นของกลุ่มชนที่อาศัยอยู่ในท้องถิ่นนั้นๆ เป็นภาษาที่ต้องใช้ติดต่อสื่อสารกันในชีวิตประจำวัน เป็นภาษาที่ใช้มาตั้งแต่แรกเกิด ได้เรียนรู้ จดจำ สืบทอดและร่วมรับในการปรับปรุง เปลี่ยนแปลง เป็นภาษาที่มีความสำคัญในฐานะเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิต ภาษาถิ่นจึงมีความสำคัญต่อกลุ่มชนผู้เป็นเจ้าของภาษานั้นๆ มากที่สุด

ภาษาถิ่นเป็นวัฒนธรรมส่วนหนึ่งที่ควรศึกษา เพราะการศึกษาภาษาถิ่นจะช่วยให้เข้าใจสภาพสังคมและวัฒนธรรมของกลุ่มชนได้ทางหนึ่ง ภูมิปัญญาของชาวบ้านด้านต่างๆ เช่น เพลงกล่อมเด็ก นิทาน ปริศนาคำทาย ชื่อบุคคล ชื่อพืชและชื่อสัตว์ ชื่อสิ่งของเครื่องใช้ ชื่ออาหารเครื่องดื่ม บทสวดในพิธีกรรม และวรรณกรรมท้องถิ่นต่างๆ ล้วนแล้วแต่ต้องใช้ภาษาเป็นเครื่องมือสื่อสารถ่ายทอดทั้งสิ้น

ภาษาถิ่นเป็นรากฐานทางประวัติศาสตร์ของกลุ่มชน เราอาจกล่าวได้ว่ากลุ่มระดับชาวบ้านที่ใช้ภาษาเดียวกันในชีวิตประจำวันสืบต่อกันมาหลายชั่วอายุคนจะต้องมีประวัติความเป็นมาร่วมกัน เช่นชาวไทยถิ่นตากใบกับชาวมาเลเซียเชื้อสายไทยในอำเภอตุมปัต รัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย ซึ่งพูดภาษาไทยถิ่นตากใบในชีวิตประจำวันอยู่ในขณะนี้ จะต้องมีประวัติศาสตร์ของกลุ่มชนร่วมกันมาในอดีต ปัจจุบันก็ต้องเกี่ยวข้องกันมาเป็นเวลาหลายร้อยปี แสดงว่าเราสามารถใช้ภาษาถิ่นเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ของกลุ่มชนได้

ภาษาถิ่นเป็นบ่อเกิดของวรรณกรรมท้องถิ่น ผลการสำรวจวรรณกรรมท้องถิ่น ที่สืบทอดกันด้วยวาจา หรือเป็นเรื่องเล่าที่สืบทอดกันมาปากต่อปาก (มุขปาฐะ) และวรรณกรรมที่ได้มีผู้บันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษร เช่น วรรณกรรมสมุดข่อย วรรณกรรมใบลานและ ศิลาจารึก พบว่ามีจำนวนมหาศาล วรรณกรรมเหล่านี้มีหลายประเภท เช่น วรรณกรรมเกี่ยวกับศาสนา ความเชื่อ นิทานประโลมโลก ตำนาน เป็นต้น วรรณกรรมเหล่านี้ล้วนแล้วแต่สะท้อนให้เห็นถึงภูมิปัญญาของชาวบ้านแต่ละท้องถิ่นได้เป็นอย่างดี และที่สำคัญคือ เป็นวรรณกรรมที่ใช้ภาษาถิ่นเป็นสื่อในการถ่ายทอด ดังนั้นถ้าไม่มีภาษาถิ่นวรรณกรรมท้องถิ่นเหล่านี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร

ดังนั้น ภาษาถิ่นจึงมีความสำคัญคือ เป็นภาษาประจำถิ่นของกลุ่มชนที่บรรพบุรุษได้สร้างสรรค์และสืบทอดต่อเนื่องมายังลูกหลาน โดยผ่านวัฒนธรรมทางภาษาที่เป็นรากฐานทางประวัติศาสตร์และเป็นบ่อเกิดของวรรณกรรมท้องถิ่น

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *