You can’t break up with me เพราะคุณคือทุกอย่างของฉัน : น้ำเขียว /นิยายสั้นแนวชีวิต ดราม่า (Drama)

อ่านนิยายสั้นออนไลน์ฟรี

” กว่าจะได้รักกันในวันนี้

กว่าจะได้มีการนอนจับมือกันครั้งแรก

กว่าจะได้มาพบกับคนคนหนึ่ง ฉันว่าแปลก

อย่าปล่อยให้เราต้องแยกกันไป

ด้วยความไม่เข้าใจและอารมณ์ “

SEASON FIVE – นอนจับมือกันครั้งแรก

07.16

“นี่เค้ากำลังพูดกับเธออยู่นะ” ฉันพูดขึ้นอย่างโมโห เพราะคนที่ฉันคุยด้วยอยู่ตอนนี้กำลังสนใจแต่โทรศัพท์ในมือ และไม่ได้สนใจในสิ่งที่ฉันเลยแม้แต่นิดเดียว

“ว่าไงนะ” แฟนของฉันตอบกลับอย่างไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับท่าทีของฉัน ที่ตอนนี้ดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ฉันเลยไม่ได้พูดอะไรกลับไป

“อย่าทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ได้ป่ะ” แฟนของฉันเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย

“ไปข้างนอกนะ” ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบอะไรกลับไป แฟนของฉันก็เดินปิดประตูออกไปแล้ว

ทุกครั้งเลยที่เราทะเลาะกัน เขามักจะเดินจากฉันไป แล้วก็ต้องเป็นฉันเองที่ต้องไปขอโทษ เพื่อให้เราได้กลับมาเป็นเหมือนเดิม ความรักของเราทั้งคู่ก็วนอยู่แค่นี้ ไม่มีการหันหน้าคุยกันถึงปัญหาใดๆทั้งสิ้น เพราะฉันเคยทำแล้ว มันก็จบลงด้วยคำจากลา เขาจะไม่ปรับตัวใดๆทั้งสิ้น เพราะนี่คือตัวตนของเขา ถ้ารับไม่ได้ก็เลิกกันแค่นั้นเอง นั้นเป็นสิ่งที่เขาพูดกับฉัน
.
.
.

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อมีนานะคะ เป็นนิสิตปี 2 ของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ฉันมีแฟนค่ะ เรียนอยู่ที่เดียวกับฉันเลย แต่คนละคณะแค่นั้นเอง แฟนของฉันชื่อธันวาค่ะ เราดูเหมาะสมกันใช่ไหมละคะ เพราะแค่ชื่อยังเป็นเดือนเหมือนกันเลย ที่จริงเราก็เข้ากันได้ดีนะคะ ถ้าย้อนกลับไปตอนแรกๆที่เราคบกับน่ะนะ ฉันก็เข้าใจนะคะว่าคู่ของเราคบกันมาค่อนข้างนานเหมือนกัน ปีนี้ก็เข้าปีที่ 7 แล้วที่เราได้คบกันมา มันก็ต้องมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง

แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปจากตอนแรกมาก จากหน้ามือเป็นหลังมือเลยก็ว่าได้ พูดอะไรขึ้นมาก็ต้องทะเลาะกันตลอด ทำอะไรก็ไม่ได้ดั่งใจเหมือนเมื่อก่อน ฉันก็พยายามจะทำความเข้าใจเขานะคะ ว่าคณะของเขาเรียนหนัก เขาอาจจะเหนื่อยมากพอแล้ว แต่ฉันก็เหนื่อยไปไม่น้อยกว่าเขาเหมือนกัน ทำไมเขาไม่เข้าใจฉันบ้าง ฉันก็แค่อยากให้เขามีเวลาว่างให้ฉันบ้าง อยากไปดูหนัง หาอะไรกินกันแบบเมื่อก่อน แต่ตั้งแต่ที่เขาเข้ามหาลัยมา เขาก็ติดแต่เพื่อน ว่างตอนไหนก็ต้องไปหาเพื่อนให้ได้ เหมือนลืมไปแล้วว่าฉันก็อยู่ห้องๆ เดียวกับเขา เหมือนไม่ได้สนใจว่าฉันต้องอยู่คนเดียว ต้องกินข้าวคนเดียว เหมือนมีฉันไว้ให้แค่รู้ว่ามี ฉันคงมีค่าแค่นั้นแหละ

อ่านต่อ…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *