ตำรวจมาเลเซียจับจริง! จับแล้ว 1 ราย ฐานเผยแพร่ข่าวปลอมไวรัสโคโรนา โทษจำคุก 1 ปี ปรับ 7 แสนบาท

ข่าวต่างประเทศ

ตำรวจมาเลเซียจับกุมผู้ต้องสงสัยคนหนึ่ง ฐานเผยแพร่ข่าวปลอมบนโลกออนไลน์ เกี่ยวกับเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ ซึ่งอาจเข้าข่ายกระทำผิดตามมาตรา 233 ของกฎหมายการสื่อสารและมัลติมีเดีย ฉบับปี 2541 ที่มีบทลงโทษจำคุกนานสูงสุด 1 ปี หรือปรับเป็นเงินสูงสุด 100,000 ริงกิต ( ราว 755,217.2 บาท ) หรือทั้งจำทั้งปรับ

สำนักข่าวต่างประเทศรายงานจากกรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย เมื่อวันที่ 29 ม.ค. ว่ากระทรวงสาธารณสุขของมาเลเซียออกแถลงการณ์เมื่อวันพุธ ว่าจำนวนผู้ติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ในประเทศสะสมเพิ่มเป็นอย่างน้อย 7 คน ทั้งหมดเป็นพลเมืองจีนซึ่งเดินทางจากเมืองอู่ฮั่น ที่เป็นศูนย์กลางการแพร่ระบาดของเชื้อโรค เข้ามาท่องเที่ยวในประเทศ

ทั้งนี้ ผู้ป่วยใหม่ 3 คนล่าสุดประกอบด้วยชายอายุ 52 ปี หญิงคนหนึ่ง และบุตรสาววัย 4 ปี โดยผู้ติดเชื้อ 2 คนคือชายวัย 52 ปีและเด็กหญิงวัย 4 ปี อยู่ในข่ายเฝ้าระวังมาก่อน ส่วนผู้ป่วยหญิงมีประวัติสัมผัสกับผู้ติดเชื้อคือชายชาวจีนวัย 66 ปี ซึ่งเป็นผู้ป่วยอยู่ที่สิงคโปร์ ด้วยเหตุนี้จึงหมายความว่าผู้ป่วยหญิงเป็นสมาชิกในครอบครัวเดียวกับผู้ติดเชื้อ 3 คนแรกที่กระทรวงสาธารณสุขของมาเลเซียยืนยันเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา  คือหญิงวัย 65 ปี พร้อมหลานชายอายุ 11 ปี และ 2 ปี ซึ่งเป็นบุตรของผู้ป่วยหญิง

อนึ่ง ระบุจำนวนผู้ป่วยเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ในประเทศไว้อย่างน้อย 7 คน .

เครดิตภาพ : REUTERS

WooCommerce WooCommerce
ภาษาถิ่น เป็นภาษาย่อยที่ใช้พูดจากันในท้องถิ่นต่าง ๆ ซึ่งเกิดจากการใช้ภาษาเพื่อการสื่อความหมาย ความเข้าใจกันระหว่างผู้คนที่อาศัยอยู่ตามท้องถิ่นนั้น ๆ ซึ่งอาจจะแตกต่างไปจากมาตรฐาน หรือภาษาที่คนส่วนใหญ่ของแต่ละประเทศใช้กัน และอาจจะแตกต่างจากภาษาในท้องถิ่นอื่นทั้งทางด้านเสียง คำและ การใช้คำ

ภาษาถิ่น เป็นภาษาที่มีลักษณะเฉพาะ ทั้งถ้อยคำ และสำเนียง ภาษาถิ่นจะแสดงถึงเอกลักษณ์ ลักษณะความเป็นอยู่ และวิถีชีวิตของผู้คน ในท้องถิ่นของแต่ละภาค ของประเทศไทย บางทีเรียกว่า ภาษาท้องถิ่น และหากพื้นที่ของผู้ใช้ภาษานั้นกว้างก็จะมีภาษาถิ่นหลากหลาย และมีภาษาถิ่นย่อย ๆ ลงไปอีก

ภาษาถิ่น แบ่งได้เป็น 4 ถิ่นใหญ่ ๆ คือ ภาษาถิ่นกลาง ภาษาถิ่นเหนือ ภาษาถิ่นอีสานและภาษาถิ่นใต้

ภาษาถิ่นกลาง
ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคกลาง เช่น เพชรบุรี กาญจนบุรี สุพรรณบุรี ราชบุรี นครปฐม อ่างทอง และพระนครศรีอยุธยา เป็นต้น ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดเหล่านี้ มีสำเนียงพูดที่แตกต่างกันออกไป จะมีลักษณะเพี้ยนเสียงไปจากภาษากลางที่เป็นภาษามาตรฐาน

ภาษาถิ่นเหนือ
หรือภาษาถิ่นพายัพ (คำเมือง) ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคเหนือตอนบน หรือภาษาในอาณาจักรล้านนาเดิม มักจะพูดกันมากในจังหวัดเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน เชียงราย พะเยา ลำปาง น่าน ลำพูน ตาก แพร่ เป็นต้น

ภาษาถิ่นอีสาน
ภาษาถิ่นอีสานของประเทศไทยมีลักษณะใกล้เคียงกับภาษาที่พูดที่ใช้กันในประเทศลาว แต่ภาษาอีสานก็ยังถือว่าเป็นภาษาถิ่นของภาษาไทย ภาษาถิ่นอีสานมีภาษาถิ่นย่อยหลายภาษา ได้แก่ ภาษาที่ชนกลุ่มใหญ่ในภาคอีสานใช้พูดจากัน ซึ่งใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคอีสาน หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น สกลนคร หนองคาย นครพนม ขอนแก่น อุดรธานี อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด เลย ชัยภูมิ มหาสารคาม กาฬสินธุ์ เป็นต้น

ภาษาถิ่นใต้
ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคใต้ของประเทศไทย ลงไปถึงชายแดนประเทศมาเลเซีย รวม 14 จังหวัด เช่น ชุมพร ระนอง สุราษฎร์ธานี ภูเก็ต พัทลุง สงขลา นครศรีธรรมราช เป็นต้น และบางส่วนของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ภาษาถิ่นใต้ ยังมีภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เป็นภาษาถิ่นใต้ ภาคตะวันออก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ใน จังหวัดนครศรีธรรมราช พัทลุง สงขลา ปัตตานี ตรัง สตูล ภาษาถิ่นใต้ตะวันตก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดกระบี่ พังงา ระนอง สุราษฎร์ธานีและชุมพร และภาษาถิ่นใต้สำเนียงเจ๊ะเห เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดนราธิวาส และ ปัตตานี ในแต่ละภาคก็จะมีภาษาถิ่นใต้ เป็นภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เช่น ภาษาถิ่นระนอง ภาษาถิ่นภูเก็ต ภาษาถิ่นพัทลุง ภาษาถิ่นสงขลา เป็นต้น ภาษาถิ่นย่อยเหล่านี้อาจจะมีเสียง และคำที่เรียกสิ่งเดียวกันแตกต่างกันออกไป

ภาษาถิ่นตะวันออก
วิเศษ ชาญประโคน (2550, หน้า 40-41) ได้กล่าวถึง ภาษาถิ่นตะวันออกว่าเป็นภาษาย่อย ที่ใช้พูดจากัน ในท้องถิ่นตะวันออกมี ระยอง จันทบุรี ตราด เป็นต้น