ผู้อยู่อาศัย “การ์เด้น คอนโด” ขึ้นป้ายผ้าประท้วง “โอเอซิส” จัดคอนเสิร์ตทุกสัปดาห์ ก่อความเดือดร้อนรำคาญ

ข่าวล่าสุดวันนี้

เมื่อวานนี้ (25 ม.ค.63) เฟซบ๊กเพจ “ผู้บริโภค” ได้โพสต์ภาพผู้ที่อยู่อาศัยในอาคารชุด “การ์เด้น คอนโด” ภายในซอยวัดอุทัยธาราม ถนนกำแพงเพชร 7 หลังสถานบันเทิงอาร์ซีเอ แขวงบางกะปิ เขตห้วยขวาง กรุงเทพฯ ที่พบว่าได้ขึ้นป้ายผ้าระบุข้อความ “เห็นใจเราเถอะ NO CONCERT, หยุดหากิน #กูโกรธ และ เราจะนอน หยุดหอน NOW!” เพื่อแสดงความไม่พอใจกรณีที่บริเวณด้านหลังอาคารชุดถูกใช้เป็นสถานที่จัดคอนเสิร์ตกลางแจ้งในนาม “โอเอซิส เอาท์ดอร์ อารีนา” (OASIS OUTDOOR ARENA) ภายในโครงการโชว์ดีซี (SHOW DC) เป็นประจำอยู่บ่อยครั้ง จนสร้างความเดือดร้อนรำคาญให้แก่ชาวคอนโดมิเนียมดังกล่าว

โดยผู้ใช้เฟซบุ๊กรายหนึ่งโพสต์ความคิดเห็นว่า คอนโดมิเนียมดังกล่าวก่อสร้างก่อนห้างสรรพสินค้าโชว์ดีซี ลานโชว์ดีซีเพิ่งเปิดได้ประมาณ 2 ปี โดยที่ลานคอนเสิร์ตสร้างที่หลังห้างสรรพสินค้าประมาณ 1 ปีเศษ เพื่อนที่พักอาศัยอยู่ในคอนโดมิเนียมได้ยินมาว่า ทางคอนโดมิเนียมแจ้งว่าจะมีเสียงดังทุกเทศกาลสงกรานต์ และเทศกาลปีใหม่ทุกปี รับได้หรือไม่ เพราะติดกับสถานบันเทิงอาร์ซีเอ แต่พบว่าลานคอนเสิร์ตโชว์ดีซีติดรั้วกำแพง ปัจจุบันมีคอนเสิร์ตทุกสัปดาห์ ตั้งแต่เดือนธันวาคม 2562 ที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้ ซึ่งตนเห็นใจคนที่ต้องนอนหลับ

ขณะที่ผู้ใช้เฟซบุ๊กอีกรายหนึ่ง ระบุว่า “ที่ผ่านมาร้องเรียนสำนักงานเขตห้วยขวางก็นิ่ง ตำรวจก็ไม่มาจัดระเบียบที่จอดรถ คนมาร่วมงานจอดรถขวางทางเข้าออกคอนโดมิเนียมประจำ ตอนนี้กำลังจะร้องเรียนว่าเจ้าหน้าที่เขตห้วยขวางละเลยการปฏิบัติหน้าที่”

CR.https://www.facebook.com/wecanchoose

ภาษาถิ่น เป็นภาษาย่อยที่ใช้พูดจากันในท้องถิ่นต่าง ๆ ซึ่งเกิดจากการใช้ภาษาเพื่อการสื่อความหมาย ความเข้าใจกันระหว่างผู้คนที่อาศัยอยู่ตามท้องถิ่นนั้น ๆ ซึ่งอาจจะแตกต่างไปจากมาตรฐาน หรือภาษาที่คนส่วนใหญ่ของแต่ละประเทศใช้กัน และอาจจะแตกต่างจากภาษาในท้องถิ่นอื่นทั้งทางด้านเสียง คำและ การใช้คำ

ภาษาถิ่น เป็นภาษาที่มีลักษณะเฉพาะ ทั้งถ้อยคำ และสำเนียง ภาษาถิ่นจะแสดงถึงเอกลักษณ์ ลักษณะความเป็นอยู่ และวิถีชีวิตของผู้คน ในท้องถิ่นของแต่ละภาค ของประเทศไทย บางทีเรียกว่า ภาษาท้องถิ่น และหากพื้นที่ของผู้ใช้ภาษานั้นกว้างก็จะมีภาษาถิ่นหลากหลาย และมีภาษาถิ่นย่อย ๆ ลงไปอีก

ภาษาถิ่น แบ่งได้เป็น 4 ถิ่นใหญ่ ๆ คือ ภาษาถิ่นกลาง ภาษาถิ่นเหนือ ภาษาถิ่นอีสานและภาษาถิ่นใต้

ภาษาถิ่นกลาง
ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคกลาง เช่น เพชรบุรี กาญจนบุรี สุพรรณบุรี ราชบุรี นครปฐม อ่างทอง และพระนครศรีอยุธยา เป็นต้น ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดเหล่านี้ มีสำเนียงพูดที่แตกต่างกันออกไป จะมีลักษณะเพี้ยนเสียงไปจากภาษากลางที่เป็นภาษามาตรฐาน

ภาษาถิ่นเหนือ
หรือภาษาถิ่นพายัพ (คำเมือง) ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคเหนือตอนบน หรือภาษาในอาณาจักรล้านนาเดิม มักจะพูดกันมากในจังหวัดเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน เชียงราย พะเยา ลำปาง น่าน ลำพูน ตาก แพร่ เป็นต้น

ภาษาถิ่นอีสาน
ภาษาถิ่นอีสานของประเทศไทยมีลักษณะใกล้เคียงกับภาษาที่พูดที่ใช้กันในประเทศลาว แต่ภาษาอีสานก็ยังถือว่าเป็นภาษาถิ่นของภาษาไทย ภาษาถิ่นอีสานมีภาษาถิ่นย่อยหลายภาษา ได้แก่ ภาษาที่ชนกลุ่มใหญ่ในภาคอีสานใช้พูดจากัน ซึ่งใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคอีสาน หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น สกลนคร หนองคาย นครพนม ขอนแก่น อุดรธานี อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด เลย ชัยภูมิ มหาสารคาม กาฬสินธุ์ เป็นต้น

ภาษาถิ่นใต้
ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคใต้ของประเทศไทย ลงไปถึงชายแดนประเทศมาเลเซีย รวม 14 จังหวัด เช่น ชุมพร ระนอง สุราษฎร์ธานี ภูเก็ต พัทลุง สงขลา นครศรีธรรมราช เป็นต้น และบางส่วนของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ภาษาถิ่นใต้ ยังมีภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เป็นภาษาถิ่นใต้ ภาคตะวันออก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ใน จังหวัดนครศรีธรรมราช พัทลุง สงขลา ปัตตานี ตรัง สตูล ภาษาถิ่นใต้ตะวันตก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดกระบี่ พังงา ระนอง สุราษฎร์ธานีและชุมพร และภาษาถิ่นใต้สำเนียงเจ๊ะเห เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดนราธิวาส และ ปัตตานี ในแต่ละภาคก็จะมีภาษาถิ่นใต้ เป็นภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เช่น ภาษาถิ่นระนอง ภาษาถิ่นภูเก็ต ภาษาถิ่นพัทลุง ภาษาถิ่นสงขลา เป็นต้น ภาษาถิ่นย่อยเหล่านี้อาจจะมีเสียง และคำที่เรียกสิ่งเดียวกันแตกต่างกันออกไป

ภาษาถิ่นตะวันออก
วิเศษ ชาญประโคน (2550, หน้า 40-41) ได้กล่าวถึง ภาษาถิ่นตะวันออกว่าเป็นภาษาย่อย ที่ใช้พูดจากัน ในท้องถิ่นตะวันออกมี ระยอง จันทบุรี ตราด เป็นต้น