หนีตาย! “ลมหัวด้วน” หมุนมาจากทะเล ขึ้นบกมาหมุนบ้านพังยับเยินนับ 10 หลัง

ข่าวล่าสุดวันนี้

1.วันที่ 13 ก.ค.63 มีรายงานว่า ชาวบ้านได้บันทึกภาพเหตุการณ์ลมหาพายุหมุนที่เกิดขึ้นที่บ้านเกาะยาว หมู่ 8 ต.หน้าสตน อ.หัวไทร จ.นครศรีธรรมราช

2.โดยชาวบ้านรู้จักพายุชนิดนี้และเรียกกันทั่วไปว่า “ลมหัวด้วน” โดยพายุได้เคลื่อนตัวเข้าฝั่งแล้วสร้างความเสียหายให้กับพื้นที่อย่างรุนแรง ซึ่งพายุ “ลมหัวด้วน” ได้ขึ้นฝั่งทางด้านตะวันตกแล้วพัดออกสู่ทะเลฝั่งตะวันออกแล้ว

3.ตลอดเส้นทางที่พายุได้พัดผ่านนั้นได้สร้างความเสียหายให้กับบ้านเรือนของประชาชนจำนวนมากก่อนที่จะลงสู่ทะเลไป

4.ภายหลังจากพายุ“ลมหัวด้วน” สงบลง สภาพบ้านเรือนของประชาชนในพื้นที่พังเสียหายอย่างรุนแรงจำนวนหลาย 10 หลัง แต่ละหลังถูกลมพายุพัดหอบหลังคาไปทั้งหลัง ทำให้โครงสร้างเสียหายอย่างหนัก

5.ส่วนทรัพย์สินในบ้านก็ถูกลมพายุหอบกระจัดกระจายไม่มีชิ้นดี ขณะเกิดเหตุนั้นชาวบ้านพากันวิ่งหนีตายกันอย่างจ้าละหวั่นเพื่อหาที่หลบภัยและใช้กำบังตนเองให้ปลอดภัยจากพายุ

6.โดยเหตุการณ์ครั้งนี้มีผู้ได้รับบาดเจ็บจำนวนไม่มากและบาดเจ็บกันเพียงเล็กน้อย โดยเกิดจากการถูกเศษวัสดุปลิวเข้าใส่

7.นางเสาวนีย์ เนียมรินทร์ หนึ่งในชาวบ้านที่ประสบเหตุ เผยว่า เกิดพายุหมุนอย่างรุนแรง ซึ่งปกติพายุลูกนี้จะมีขนาดเล็กและไม่รุนแรงมากนักแต่ครั้งนี้พายุก่อตัวจนมีขนาดใหญ่แล้วพัดขึ้นมาจากทะเล

8.พายุลูกนี้น่าจะมีเส้นผ่าศูนย์กลางไม่เกิน 100 เมตร โดยหมุนมาตามเส้นทางก่อนที่จะหมุนเข้ามาหาหมู่บ้านจนสร้างความเสียหายให้กับบ้านของชาวบ้านแล้วจึงเคลื่อนตัวลงทะเลไป โดยมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก

9.ล่าสุดเจ้าหน้าที่จากหลายภาคส่วน ทั้งการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค เจ้าหน้าที่สาธารณสุข เจ้าหน้าที่สำนักงานป้องกันบรรเทาสาธารณภัยรวมทั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นได้เร่งลงพื้นที่แล้ว เพื่อให้การช่วยเหลือชาวบ้านอย่างเร่งด่วน

10.สำหรับบ้านของชาวบ้านที่เสียหายไปหลายหลังนั้น ชาวบ้านต่างก็ได้พยายามรื้อและเก็บเอาสิ่งของต่างๆ มารวมเข้าไว้ด้วยกันเท่าที่จะทำได้

11.เบื้องต้นชาวบ้านที่ได้รับความเสียหายก็ได้อพยพไปพักอาศัยที่บ้านญาติหรือพักอาศัยในบริเวณบ้านของเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้เคียงกันเพื่อบรรเทาความเดือดร้อนไปก่อน

ค้นหาภาษาถิ่น
Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages

ภาษาถิ่น เป็นภาษาย่อยที่ใช้พูดจากันในท้องถิ่นต่าง ๆ ซึ่งเกิดจากการใช้ภาษาเพื่อการสื่อความหมาย ความเข้าใจกันระหว่างผู้คนที่อาศัยอยู่ตามท้องถิ่นนั้น ๆ ซึ่งอาจจะแตกต่างไปจากมาตรฐาน หรือภาษาที่คนส่วนใหญ่ของแต่ละประเทศใช้กัน และอาจจะแตกต่างจากภาษาในท้องถิ่นอื่นทั้งทางด้านเสียง คำและ การใช้คำ

ภาษาถิ่น เป็นภาษาที่มีลักษณะเฉพาะ ทั้งถ้อยคำ และสำเนียง ภาษาถิ่นจะแสดงถึงเอกลักษณ์ ลักษณะความเป็นอยู่ และวิถีชีวิตของผู้คน ในท้องถิ่นของแต่ละภาค ของประเทศไทย บางทีเรียกว่า ภาษาท้องถิ่น และหากพื้นที่ของผู้ใช้ภาษานั้นกว้างก็จะมีภาษาถิ่นหลากหลาย และมีภาษาถิ่นย่อย ๆ ลงไปอีก

ภาษาถิ่น แบ่งได้เป็น 4 ถิ่นใหญ่ ๆ คือ ภาษาถิ่นกลาง ภาษาถิ่นเหนือ ภาษาถิ่นอีสานและภาษาถิ่นใต้

ภาษาถิ่นกลาง
ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคกลาง เช่น เพชรบุรี กาญจนบุรี สุพรรณบุรี ราชบุรี นครปฐม อ่างทอง และพระนครศรีอยุธยา เป็นต้น ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดเหล่านี้ มีสำเนียงพูดที่แตกต่างกันออกไป จะมีลักษณะเพี้ยนเสียงไปจากภาษากลางที่เป็นภาษามาตรฐาน

ภาษาถิ่นเหนือ
หรือภาษาถิ่นพายัพ (คำเมือง) ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคเหนือตอนบน หรือภาษาในอาณาจักรล้านนาเดิม มักจะพูดกันมากในจังหวัดเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน เชียงราย พะเยา ลำปาง น่าน ลำพูน ตาก แพร่ เป็นต้น

ภาษาถิ่นอีสาน
ภาษาถิ่นอีสานของประเทศไทยมีลักษณะใกล้เคียงกับภาษาที่พูดที่ใช้กันในประเทศลาว แต่ภาษาอีสานก็ยังถือว่าเป็นภาษาถิ่นของภาษาไทย ภาษาถิ่นอีสานมีภาษาถิ่นย่อยหลายภาษา ได้แก่ ภาษาที่ชนกลุ่มใหญ่ในภาคอีสานใช้พูดจากัน ซึ่งใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคอีสาน หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น สกลนคร หนองคาย นครพนม ขอนแก่น อุดรธานี อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด เลย ชัยภูมิ มหาสารคาม กาฬสินธุ์ เป็นต้น

ภาษาถิ่นใต้
ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคใต้ของประเทศไทย ลงไปถึงชายแดนประเทศมาเลเซีย รวม 14 จังหวัด เช่น ชุมพร ระนอง สุราษฎร์ธานี ภูเก็ต พัทลุง สงขลา นครศรีธรรมราช เป็นต้น และบางส่วนของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ภาษาถิ่นใต้ ยังมีภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เป็นภาษาถิ่นใต้ ภาคตะวันออก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ใน จังหวัดนครศรีธรรมราช พัทลุง สงขลา ปัตตานี ตรัง สตูล ภาษาถิ่นใต้ตะวันตก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดกระบี่ พังงา ระนอง สุราษฎร์ธานีและชุมพร และภาษาถิ่นใต้สำเนียงเจ๊ะเห เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดนราธิวาส และ ปัตตานี ในแต่ละภาคก็จะมีภาษาถิ่นใต้ เป็นภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เช่น ภาษาถิ่นระนอง ภาษาถิ่นภูเก็ต ภาษาถิ่นพัทลุง ภาษาถิ่นสงขลา เป็นต้น ภาษาถิ่นย่อยเหล่านี้อาจจะมีเสียง และคำที่เรียกสิ่งเดียวกันแตกต่างกันออกไป

ภาษาถิ่นตะวันออก
วิเศษ ชาญประโคน (2550, หน้า 40-41) ได้กล่าวถึง ภาษาถิ่นตะวันออกว่าเป็นภาษาย่อย ที่ใช้พูดจากัน ในท้องถิ่นตะวันออกมี ระยอง จันทบุรี ตราด เป็นต้น

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *