ฝนตกเลยใส่แตะ! กระเป๋ารถเมล์ไม่ลดค่าโดยสาร เพราะนักศึกษาสาวใส่แตะ แถมด่าถึงสถาบัน

ข่าวล่าสุดวันนี้

(12 ต.ค. 2563 ) เพจ “อยากดังเดี๋ยวจัดให้ by Kim Official” เผยคลิปวิดีโอความยาว 3.05 นาที ภายในคลิปเผยให้เห็นเหตุการณ์กระเป๋ารถเมล์สาย บ้านแพ้ว-นครปฐม กำลังโต้เถียงกับนักศึกษาสาวรายหนึ่งอย่างดุเดือด เรื่อง “ใส่รองเท้าแตะ” ซึ่งปกติตนนั่งรถโดยสารกลับบ้านเป็นประจำ ซึ่งเป็นนักศึกษาจะได้ส่วนลดเหลือ 17 บาท จากราคา 21 บาท แต่วันดังกล่าวตนเองสวมรองเท้าแตะเพราะฝนตก

และเมื่อพนักงานเก็บค่าโดยสารเดินมาเก็บเงินตนก็ให้เงินไป 20 บาท เพราะคิดว่าค่าโดยสาร 17 บาท แต่กระเป๋ารถเมล์กลับบอกว่าต้องจ่ายราคาเต็ม 21 บาท เพราะใส่รองเท้าแตะไม่นับเป็นชุดนักศึกษา จากนั้น พนักงานเก็บค่าโดยสารพูดลามไปถึงสถาบันการศึกษาของนักศึกษาสาว

โดยทางเพจระบุข้อความว่า “เหรียญต่างมุมมอง ค่าโดยสารอีก 1 บาท กับสิทธิ์ นักศึกษาในเครื่องแบบ เส้นบางๆที่ใช้สติปัญญาพูดจาดีๆได้ไหมป้า ป้าก็เหวี่ยงเกินไปนะ กระเป๋ารถเมล์สายบ้านแพ้ว-นครปฐม เป็นผู้ใหญ่ที่พูดจา…ไม่รับประทานมากค่ะ เริ่มที่ปกตินั่งรถเมล์มาชุดนักศึกษาไม่ว่าจะเป็น ชุดนักศึกษา ชุดปฏิการหรือเสื้อช็อป เสื้อสาขา ราคา 17 บาท ชุดอื่นๆ ราคา 21บาท ทุกตัวมีตราปั๊มตราราชภัฏทุกตัว แล้วปกติที่นั่งกลับบ้านจริงๆก็เก็บ 17 บาท (จากนครปฐม-บ้านแพ้ว)

เราใส่เสื้อเอก รองเท้าแตะเพราะฝนมันตกเลยเก็บผ้าใบไว้ ก็ให้ป้าแกไป 20 บาท แกก็บอกบ้านแพ้วต้อง 21 บาท ก็เลยไปถามแกว่าชุดนักศึกษา 17 บาทไม่ใช่หรอคะ เพราะทุกครั้งที่กลับก็จ่าย 17 เสมอ แกก็แถๆ รองเท้าแตะใช่ชุดนักศึกษาหรอ เรียกคนนั้นคนนี้ดูชุดนักศึกษาเป็นแบบไหน เราเองก็นักศึกษาคะ ไม่รู้หรอว่าชุดนักศึกษาเป็นแบบไหน แล้วเราก็เออ แบบหยุดเถียง ขี้เกียจเถียง เลยหยุดต่อปาก สักพัก มาด่าต่อ โอ้โห่ ลามไปถึงสถาบันการศึกษาเลยทีเดียว เรียนราชภัฏแล้วไงคะ ต้องโง่เสมอหรอ? สมองป้าแกคิดได้ไงอ่ะ งงมาก คันนี้ก็เก็บอีกอย่าง บางคันก็เก็บอีกอย่าง เป็นผู้บริโภคควรทำไงดีคะ งงไปหมด”

https://web.facebook.com/106154491265043/videos/711869269404934/

ภาษาถิ่น เป็นภาษาย่อยที่ใช้พูดจากันในท้องถิ่นต่าง ๆ ซึ่งเกิดจากการใช้ภาษาเพื่อการสื่อความหมาย ความเข้าใจกันระหว่างผู้คนที่อาศัยอยู่ตามท้องถิ่นนั้น ๆ ซึ่งอาจจะแตกต่างไปจากมาตรฐาน หรือภาษาที่คนส่วนใหญ่ของแต่ละประเทศใช้กัน และอาจจะแตกต่างจากภาษาในท้องถิ่นอื่นทั้งทางด้านเสียง คำและ การใช้คำ

ภาษาถิ่น เป็นภาษาที่มีลักษณะเฉพาะ ทั้งถ้อยคำ และสำเนียง ภาษาถิ่นจะแสดงถึงเอกลักษณ์ ลักษณะความเป็นอยู่ และวิถีชีวิตของผู้คน ในท้องถิ่นของแต่ละภาค ของประเทศไทย บางทีเรียกว่า ภาษาท้องถิ่น และหากพื้นที่ของผู้ใช้ภาษานั้นกว้างก็จะมีภาษาถิ่นหลากหลาย และมีภาษาถิ่นย่อย ๆ ลงไปอีก

ภาษาถิ่น แบ่งได้เป็น 4 ถิ่นใหญ่ ๆ คือ ภาษาถิ่นกลาง ภาษาถิ่นเหนือ ภาษาถิ่นอีสานและภาษาถิ่นใต้

ภาษาถิ่นกลาง
ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคกลาง เช่น เพชรบุรี กาญจนบุรี สุพรรณบุรี ราชบุรี นครปฐม อ่างทอง และพระนครศรีอยุธยา เป็นต้น ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดเหล่านี้ มีสำเนียงพูดที่แตกต่างกันออกไป จะมีลักษณะเพี้ยนเสียงไปจากภาษากลางที่เป็นภาษามาตรฐาน

ภาษาถิ่นเหนือ
หรือภาษาถิ่นพายัพ (คำเมือง) ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคเหนือตอนบน หรือภาษาในอาณาจักรล้านนาเดิม มักจะพูดกันมากในจังหวัดเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน เชียงราย พะเยา ลำปาง น่าน ลำพูน ตาก แพร่ เป็นต้น

ภาษาถิ่นอีสาน
ภาษาถิ่นอีสานของประเทศไทยมีลักษณะใกล้เคียงกับภาษาที่พูดที่ใช้กันในประเทศลาว แต่ภาษาอีสานก็ยังถือว่าเป็นภาษาถิ่นของภาษาไทย ภาษาถิ่นอีสานมีภาษาถิ่นย่อยหลายภาษา ได้แก่ ภาษาที่ชนกลุ่มใหญ่ในภาคอีสานใช้พูดจากัน ซึ่งใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคอีสาน หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น สกลนคร หนองคาย นครพนม ขอนแก่น อุดรธานี อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด เลย ชัยภูมิ มหาสารคาม กาฬสินธุ์ เป็นต้น

ภาษาถิ่นใต้
ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคใต้ของประเทศไทย ลงไปถึงชายแดนประเทศมาเลเซีย รวม 14 จังหวัด เช่น ชุมพร ระนอง สุราษฎร์ธานี ภูเก็ต พัทลุง สงขลา นครศรีธรรมราช เป็นต้น และบางส่วนของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ภาษาถิ่นใต้ ยังมีภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เป็นภาษาถิ่นใต้ ภาคตะวันออก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ใน จังหวัดนครศรีธรรมราช พัทลุง สงขลา ปัตตานี ตรัง สตูล ภาษาถิ่นใต้ตะวันตก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดกระบี่ พังงา ระนอง สุราษฎร์ธานีและชุมพร และภาษาถิ่นใต้สำเนียงเจ๊ะเห เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดนราธิวาส และ ปัตตานี ในแต่ละภาคก็จะมีภาษาถิ่นใต้ เป็นภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เช่น ภาษาถิ่นระนอง ภาษาถิ่นภูเก็ต ภาษาถิ่นพัทลุง ภาษาถิ่นสงขลา เป็นต้น ภาษาถิ่นย่อยเหล่านี้อาจจะมีเสียง และคำที่เรียกสิ่งเดียวกันแตกต่างกันออกไป

ภาษาถิ่นตะวันออก
วิเศษ ชาญประโคน (2550, หน้า 40-41) ได้กล่าวถึง ภาษาถิ่นตะวันออกว่าเป็นภาษาย่อย ที่ใช้พูดจากัน ในท้องถิ่นตะวันออกมี ระยอง จันทบุรี ตราด เป็นต้น

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *