ลูกทรพี! แม่สวดมนต์ ได้ยินเป็นแม่ด่า เตะหน้าแม่-กระดูกใบหน้ายุบ ตายคาตีน

อาชญากรรม ภัยสังคม

เมื่อวานนี้ ( 17 ก.พ.63) พ.ต.อ.คเชนท์ เสตะปุตตะ ผกก.สภ.บัวใหญ่ จ.นครราชสีมา ได้รับแจ้งจากศูนย์วิทยุตำรวจบัวใหญ่ ว่า มีเหตุลูกชายคลุ้มคลั่งเตะแม่ตนเองตายคาที่นอน

จึงได้สั่งการให้ พ.ต.ท.สุชาติ จันทสิงห์ สว.สอบสวน สภ.บัวใหญ่ พร้อมด้วยทีมกู้ภัยบัวใหญ่ มูลนิธิคุณธรรมการกุศลบัวใหญ่ “เต็กก่า” จีหลักเกาะ มีนายสุทธิชัย แสงเดือน หัวหน้าชุดกู้ภัย นายสุรศักดิ์ วัดกลาง รองหน.ชุดและทีมงาน
ไปยังที่เกิดเหตุ บ้านเลขที่ 40 หมู่ 5 บ้านหนอไผ่ล้อม ตำบลโนนทองหลาง อำเภอบัวใหญ่ พบผู้ต้องหานั่งอยู่ในบ้าน ให้การวกวนไปมา ทราบชื่อนายสมยุทธ ชินปัทม์ อายุ 44 ปี เป็นผู้ต้องหาก่อเหตุมาตุฆาตมารดาตนเอง ด้วยการใช้หน้าแข้งขวาเตะใส่หน้าแม่ตนเองอย่างแรงสุดเหวี่ยง

โดยให้การว่าแม่ตนเองตื่นขึ้นมาบ่นพึมพำทุกเช้า ตนจึงหงุดหงิดไม่พอใจ เลยใช้เท้าขวาเตะเข้าอย่างจังเข้าที่ใบหน้าแม่ ทำให้นางทองเพ็ชร ชินปัทม์ อายุ 69 ปี ผู้เป็นแม่นอนแน่นิ่งเสียชีวิตบนที่นอน ทีมกู้ภัยตรวจพบใบหน้าของนางทองเพ็ชร กระดูกใบหน้าหักยุบ เลือดไหลนองหน้าตายคาที่นอนอย่างน่าอนาถ

ด้านพ.ต.ท.สุชาติ เผยว่า ตำรวจได้สอบสวนนายสมยุทธ ผู้ต้องหามีโรคประจำตัวเป็นคนเชื่องช้า ความจำไม่ดี เป็นผู้ป่วยประเภท 3 ตำรวจได้สอบสวนถึงสาเหตุการเตะแม่ตายครั้งนี้ เจ้าตัวให้การรับสารภาพ ว่า

เมื่อคืนก่อนนอนได้เถียงกับแม่ ต่อมาขณะที่แม่ตื่นเช้าขึ้นมากำลังสวดมนต์เช้า แต่ทว่าลูกชายหาว่าแม่บ่นรำคาญอีกเลยหงุดหงิด ฉุนเฉียว ตั้งแต่เช้า จึงควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ สติแตกจึงเดินไปเตะหน้าแม่ตนเองอย่างแรงหนึ่งครั้ง จากนั้นผู้เป็นแม่นอนแน่นิ่งอยู่ในที่นอน เมื่อญาติๆ รู้ข่าวจึงพากันมาดูนางทองเพ็ชรบนที่นอนได้เสียชีวิตแล้ว จึงได้แจ้งตำรวจดังกล่าว

ส่วน พ.ต.ท.สุชาติ กล่าวว่า วันอังคารที่ 18 ก.พ.นี้ จะได้นำตัวลูกชาย ซึ่งตกเป็นผู้ต้องหาที่ให้การรับสารภาพ ส่งฟ้องศาลจังหวัดบัวใหญ่ เพื่อดำเนินคดีต่อไป.

ค้นหาภาษาถิ่น
Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages

ภาษาถิ่น เป็นภาษาย่อยที่ใช้พูดจากันในท้องถิ่นต่าง ๆ ซึ่งเกิดจากการใช้ภาษาเพื่อการสื่อความหมาย ความเข้าใจกันระหว่างผู้คนที่อาศัยอยู่ตามท้องถิ่นนั้น ๆ ซึ่งอาจจะแตกต่างไปจากมาตรฐาน หรือภาษาที่คนส่วนใหญ่ของแต่ละประเทศใช้กัน และอาจจะแตกต่างจากภาษาในท้องถิ่นอื่นทั้งทางด้านเสียง คำและ การใช้คำ

ภาษาถิ่น เป็นภาษาที่มีลักษณะเฉพาะ ทั้งถ้อยคำ และสำเนียง ภาษาถิ่นจะแสดงถึงเอกลักษณ์ ลักษณะความเป็นอยู่ และวิถีชีวิตของผู้คน ในท้องถิ่นของแต่ละภาค ของประเทศไทย บางทีเรียกว่า ภาษาท้องถิ่น และหากพื้นที่ของผู้ใช้ภาษานั้นกว้างก็จะมีภาษาถิ่นหลากหลาย และมีภาษาถิ่นย่อย ๆ ลงไปอีก

ภาษาถิ่น แบ่งได้เป็น 4 ถิ่นใหญ่ ๆ คือ ภาษาถิ่นกลาง ภาษาถิ่นเหนือ ภาษาถิ่นอีสานและภาษาถิ่นใต้

ภาษาถิ่นกลาง
ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคกลาง เช่น เพชรบุรี กาญจนบุรี สุพรรณบุรี ราชบุรี นครปฐม อ่างทอง และพระนครศรีอยุธยา เป็นต้น ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดเหล่านี้ มีสำเนียงพูดที่แตกต่างกันออกไป จะมีลักษณะเพี้ยนเสียงไปจากภาษากลางที่เป็นภาษามาตรฐาน

ภาษาถิ่นเหนือ
หรือภาษาถิ่นพายัพ (คำเมือง) ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคเหนือตอนบน หรือภาษาในอาณาจักรล้านนาเดิม มักจะพูดกันมากในจังหวัดเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน เชียงราย พะเยา ลำปาง น่าน ลำพูน ตาก แพร่ เป็นต้น

ภาษาถิ่นอีสาน
ภาษาถิ่นอีสานของประเทศไทยมีลักษณะใกล้เคียงกับภาษาที่พูดที่ใช้กันในประเทศลาว แต่ภาษาอีสานก็ยังถือว่าเป็นภาษาถิ่นของภาษาไทย ภาษาถิ่นอีสานมีภาษาถิ่นย่อยหลายภาษา ได้แก่ ภาษาที่ชนกลุ่มใหญ่ในภาคอีสานใช้พูดจากัน ซึ่งใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคอีสาน หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น สกลนคร หนองคาย นครพนม ขอนแก่น อุดรธานี อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด เลย ชัยภูมิ มหาสารคาม กาฬสินธุ์ เป็นต้น

ภาษาถิ่นใต้
ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคใต้ของประเทศไทย ลงไปถึงชายแดนประเทศมาเลเซีย รวม 14 จังหวัด เช่น ชุมพร ระนอง สุราษฎร์ธานี ภูเก็ต พัทลุง สงขลา นครศรีธรรมราช เป็นต้น และบางส่วนของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ภาษาถิ่นใต้ ยังมีภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เป็นภาษาถิ่นใต้ ภาคตะวันออก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ใน จังหวัดนครศรีธรรมราช พัทลุง สงขลา ปัตตานี ตรัง สตูล ภาษาถิ่นใต้ตะวันตก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดกระบี่ พังงา ระนอง สุราษฎร์ธานีและชุมพร และภาษาถิ่นใต้สำเนียงเจ๊ะเห เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดนราธิวาส และ ปัตตานี ในแต่ละภาคก็จะมีภาษาถิ่นใต้ เป็นภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เช่น ภาษาถิ่นระนอง ภาษาถิ่นภูเก็ต ภาษาถิ่นพัทลุง ภาษาถิ่นสงขลา เป็นต้น ภาษาถิ่นย่อยเหล่านี้อาจจะมีเสียง และคำที่เรียกสิ่งเดียวกันแตกต่างกันออกไป

ภาษาถิ่นตะวันออก
วิเศษ ชาญประโคน (2550, หน้า 40-41) ได้กล่าวถึง ภาษาถิ่นตะวันออกว่าเป็นภาษาย่อย ที่ใช้พูดจากัน ในท้องถิ่นตะวันออกมี ระยอง จันทบุรี ตราด เป็นต้น