สาวเสพยาน้ำลายฟูมปากดับสยอง ส่วน 3 หนุ่มที่นัดมาเสพยาเผ่นหนี

อาชญากรรม ภัยสังคม

เมื่อคืนนี้ (18 กพ. 2563) เวลา 01.00 น. ร.ต.อ.กล้าหาญ ใจกระจ่าง รอง สว.(สอบสวน)สภ.ท่าศาลา จ.นครศรีธรรมราช ได้รับแจ้งว่ามีเหตุพบศพผู้เสียชีวิตในบ้านพักไม่มีเลขที่ ในป่าสวนยาง บ้านสะพานสูง หมู่ 6 ต.ตลิ่งชัน อ.ท่าศาลา จ.นครศรีธรรมราช รับแจ้งแล้วจึงพร้อมด้วย พ.ต.อ.อนันต์ หริกจันทร์ ผกก.,พ.ต.ท.เกษมสิทธิ์ จำปาทอง รอง ผกก.(สอบสวน),กำลังตำรวจชุดสืบสวน แพทย์เวร และจนท.หน่วยกู้ภัยสยามท่าศาลา ไปที่เกิดเหตุเพื่อร่วมกันสอบสวนและชันสูตรพลิกศพในที่เกิดเหตุ

เมื่อไปถึงที่เกิดเหตุซึ่งเป็นบ้านไม้ยกสูงชั้นเดียว ภายในบ้านพบศพหญิงสาววัยรุ่นชื่อ นส.มาริสา หรือปัท วิบูลย์ศิลป์ อายุ 22ปี อยู่บ้านเลขที่ 75/8 หมู่ 3 ต.ตลิ่งชัน อ.ท่าศาลา จ.นครศรีธรรมราช นอนหงายน้ำลายฟูมปากกลางห้อง ในชุดนุ่งกางเกงยีนส์ขาสั้นสีน้ำเงิน สวมเสื้อยืดคอกลมสีดำ สภาพศพไม่มีบาดแผลตามร่างกายแต่อย่างใด โดยในที่เกิดเหตุ จนท.พบถุงยาไอซ์จำนวน 6 ถุงเปล่า และอุปกรณ์การเสพยาเสพติดหลายชนิดวางอยู่เกลื่อนห้อง

พ.ต.ท.อนันต์ หริกจันทร์ ผกก.สภ.ท่าศาลา เผยว่า จากการสอบสวนเบื้องต้นทราบว่า นส.มาริสาหรือปัท ผู้เสียชีวิตมีประวัติเคยเข้ารักษาตัวที่ รพ.ท่าศาลา จากอาการป่วยทางประสาทมาก่อนหน้านี้แล้ว

ก่อนเกิดเหตุทราบว่า นส.มาริสา หรือปัทได้เดินทางมาพร้อมกับเพื่อนวัยรุ่นชาย3คน มามั่วสุมเสพยาเสพติดในบ้านหลังดังกล่าว ซึ่งคาดว่า นส.มาริสาอาจจะเสพยาเกินขนาดทำให้เกิดการช้อคหรือน็อคยาจนเสียชีวิตดังกล่าว

หลังเกิดเหตุกลุ่มวัยรุ่นเพื่อนชายได้พากันหลบหนีไปเพราะเกรงกลัวความผิด ซึ่งทางตำรวจจะเร่งติดตามตัวมาสอบสวนปากคำและดำเนินคดีต่อไป

ส่วนศพของ นส.มาริสา ทางญาติยังติดใจสาเหตุการตายทางตำรวจจึงได้นำศพของ นส.มาริสา ส่งไปยัง รพ.มหาราชนครศรีธรรมราชเพื่อให้แพทย์ทำการผ่าชันสูตรศพเพื่อหาสาเหตุการตายที่แท้จริงต่อไป.

ค้นหาภาษาถิ่น
Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages

ภาษาถิ่น เป็นภาษาย่อยที่ใช้พูดจากันในท้องถิ่นต่าง ๆ ซึ่งเกิดจากการใช้ภาษาเพื่อการสื่อความหมาย ความเข้าใจกันระหว่างผู้คนที่อาศัยอยู่ตามท้องถิ่นนั้น ๆ ซึ่งอาจจะแตกต่างไปจากมาตรฐาน หรือภาษาที่คนส่วนใหญ่ของแต่ละประเทศใช้กัน และอาจจะแตกต่างจากภาษาในท้องถิ่นอื่นทั้งทางด้านเสียง คำและ การใช้คำ

ภาษาถิ่น เป็นภาษาที่มีลักษณะเฉพาะ ทั้งถ้อยคำ และสำเนียง ภาษาถิ่นจะแสดงถึงเอกลักษณ์ ลักษณะความเป็นอยู่ และวิถีชีวิตของผู้คน ในท้องถิ่นของแต่ละภาค ของประเทศไทย บางทีเรียกว่า ภาษาท้องถิ่น และหากพื้นที่ของผู้ใช้ภาษานั้นกว้างก็จะมีภาษาถิ่นหลากหลาย และมีภาษาถิ่นย่อย ๆ ลงไปอีก

ภาษาถิ่น แบ่งได้เป็น 4 ถิ่นใหญ่ ๆ คือ ภาษาถิ่นกลาง ภาษาถิ่นเหนือ ภาษาถิ่นอีสานและภาษาถิ่นใต้

ภาษาถิ่นกลาง
ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคกลาง เช่น เพชรบุรี กาญจนบุรี สุพรรณบุรี ราชบุรี นครปฐม อ่างทอง และพระนครศรีอยุธยา เป็นต้น ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดเหล่านี้ มีสำเนียงพูดที่แตกต่างกันออกไป จะมีลักษณะเพี้ยนเสียงไปจากภาษากลางที่เป็นภาษามาตรฐาน

ภาษาถิ่นเหนือ
หรือภาษาถิ่นพายัพ (คำเมือง) ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคเหนือตอนบน หรือภาษาในอาณาจักรล้านนาเดิม มักจะพูดกันมากในจังหวัดเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน เชียงราย พะเยา ลำปาง น่าน ลำพูน ตาก แพร่ เป็นต้น

ภาษาถิ่นอีสาน
ภาษาถิ่นอีสานของประเทศไทยมีลักษณะใกล้เคียงกับภาษาที่พูดที่ใช้กันในประเทศลาว แต่ภาษาอีสานก็ยังถือว่าเป็นภาษาถิ่นของภาษาไทย ภาษาถิ่นอีสานมีภาษาถิ่นย่อยหลายภาษา ได้แก่ ภาษาที่ชนกลุ่มใหญ่ในภาคอีสานใช้พูดจากัน ซึ่งใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคอีสาน หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น สกลนคร หนองคาย นครพนม ขอนแก่น อุดรธานี อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด เลย ชัยภูมิ มหาสารคาม กาฬสินธุ์ เป็นต้น

ภาษาถิ่นใต้
ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคใต้ของประเทศไทย ลงไปถึงชายแดนประเทศมาเลเซีย รวม 14 จังหวัด เช่น ชุมพร ระนอง สุราษฎร์ธานี ภูเก็ต พัทลุง สงขลา นครศรีธรรมราช เป็นต้น และบางส่วนของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ภาษาถิ่นใต้ ยังมีภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เป็นภาษาถิ่นใต้ ภาคตะวันออก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ใน จังหวัดนครศรีธรรมราช พัทลุง สงขลา ปัตตานี ตรัง สตูล ภาษาถิ่นใต้ตะวันตก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดกระบี่ พังงา ระนอง สุราษฎร์ธานีและชุมพร และภาษาถิ่นใต้สำเนียงเจ๊ะเห เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดนราธิวาส และ ปัตตานี ในแต่ละภาคก็จะมีภาษาถิ่นใต้ เป็นภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เช่น ภาษาถิ่นระนอง ภาษาถิ่นภูเก็ต ภาษาถิ่นพัทลุง ภาษาถิ่นสงขลา เป็นต้น ภาษาถิ่นย่อยเหล่านี้อาจจะมีเสียง และคำที่เรียกสิ่งเดียวกันแตกต่างกันออกไป

ภาษาถิ่นตะวันออก
วิเศษ ชาญประโคน (2550, หน้า 40-41) ได้กล่าวถึง ภาษาถิ่นตะวันออกว่าเป็นภาษาย่อย ที่ใช้พูดจากัน ในท้องถิ่นตะวันออกมี ระยอง จันทบุรี ตราด เป็นต้น