รวบ “ร.ต.อ.วุฒิกรณ์” ห้วหน้าแก็งค์ “อุ้มเหยื่อเข้าเซฟเฮาส์รีดเงิน-ปลดทรัพย์”

อาชญากรรม ภัยสังคม

วันนี้ (7 มี.ค. 2563) ที่ศาลจังหวัดพัทยา พนักงานสอบสวน สภ.พัทยา จ.ชลบุรี ควบคุมตัว ร.ต.อ.วุฒิกรณ์ ปลอดโปร่ง ตำแหน่ง รอง สวป.สภ.เมืองพัทยา พร้อมตำรวจอาสาอีก 4 คน ซึ่งตกเป็นผู้ต้องหาคดีซ่องโจร กักขังหน่วงเหนี่ยว และกรรโชกทรัพย์ ซึ่งถูกจับกุมได้ยกแก๊งเมื่อกลางดึกที่ผ่านมา นำตัวมาส่งศาลจังหวัดพัทยาฝากขังพร้อมคัดค้านการประกันตัว

สำหรับคดีนี้ เกิดขึ้นเมื่อตำรวจชุดสืบสวนภูธรจังหวัดชลบุรี ได้รับการร้องเรียนว่ามีนายตำรวจกับกลุ่มตำรวจอาสา อุ้มเหยื่อที่ต้องสงสัยว่าเกี่ยวพันกับยาเสพติด จากนั้นตัวไปกักขัวไว้ที่บ้านพักภายในซอยเทพประสิทธิ์

แล้วปลดทรัพย์สินพร้อมเงินสดแลกกับการปล่อยตัวไม่จับส่งดำเนินคดี แต่เมื่อเหยื่อถูกปล่อยตัวออกมาแล้ว ได้เข้าร้องเรียนตำรวจชุดสืบสวนภูธรจังหวัด ซึ่งได้รายงานต่อให้ พล.ต.ท.มนตรี ยิ้มแย้ม ผบช.ภ.2 รับทราบ

จากนั้นพล.ต.ท.มนตรี สั่งการให้ พ.ต.อ.ฐิตวัฒน์ สุริยฉาย รอง ผบก.ภ.จว.ชลบุรี สืบสวนข้อเท็จจริงจนได้ข้อมูลพร้อมขออนุมัติศาลออกหมายจับ ก่อนนำกำลังชุดสืบสวนภูธรจังหวัดชลบุรี และฝ่ายสืบสวน สภ.เมืองพัทยา เข้าจับกุม ร.ต.อ.วุฒิกรณ์ พร้อมกลุ่มตำรวจอาสา รวม 5 คนได้บริเวณหน้าโรงพัก สภ.เมืองพัทยา เมื่อกลางดึกวันที่ 6 มี.ค.ที่ผ่านมา นำตัวไปสอบสวนแจ้งข้อหาส่งดำเนินคดี

ภาษาถิ่น เป็นภาษาย่อยที่ใช้พูดจากันในท้องถิ่นต่าง ๆ ซึ่งเกิดจากการใช้ภาษาเพื่อการสื่อความหมาย ความเข้าใจกันระหว่างผู้คนที่อาศัยอยู่ตามท้องถิ่นนั้น ๆ ซึ่งอาจจะแตกต่างไปจากมาตรฐาน หรือภาษาที่คนส่วนใหญ่ของแต่ละประเทศใช้กัน และอาจจะแตกต่างจากภาษาในท้องถิ่นอื่นทั้งทางด้านเสียง คำและ การใช้คำ

ภาษาถิ่น เป็นภาษาที่มีลักษณะเฉพาะ ทั้งถ้อยคำ และสำเนียง ภาษาถิ่นจะแสดงถึงเอกลักษณ์ ลักษณะความเป็นอยู่ และวิถีชีวิตของผู้คน ในท้องถิ่นของแต่ละภาค ของประเทศไทย บางทีเรียกว่า ภาษาท้องถิ่น และหากพื้นที่ของผู้ใช้ภาษานั้นกว้างก็จะมีภาษาถิ่นหลากหลาย และมีภาษาถิ่นย่อย ๆ ลงไปอีก

ภาษาถิ่น แบ่งได้เป็น 4 ถิ่นใหญ่ ๆ คือ ภาษาถิ่นกลาง ภาษาถิ่นเหนือ ภาษาถิ่นอีสานและภาษาถิ่นใต้

ภาษาถิ่นกลาง
ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคกลาง เช่น เพชรบุรี กาญจนบุรี สุพรรณบุรี ราชบุรี นครปฐม อ่างทอง และพระนครศรีอยุธยา เป็นต้น ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดเหล่านี้ มีสำเนียงพูดที่แตกต่างกันออกไป จะมีลักษณะเพี้ยนเสียงไปจากภาษากลางที่เป็นภาษามาตรฐาน

ภาษาถิ่นเหนือ
หรือภาษาถิ่นพายัพ (คำเมือง) ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคเหนือตอนบน หรือภาษาในอาณาจักรล้านนาเดิม มักจะพูดกันมากในจังหวัดเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน เชียงราย พะเยา ลำปาง น่าน ลำพูน ตาก แพร่ เป็นต้น

ภาษาถิ่นอีสาน
ภาษาถิ่นอีสานของประเทศไทยมีลักษณะใกล้เคียงกับภาษาที่พูดที่ใช้กันในประเทศลาว แต่ภาษาอีสานก็ยังถือว่าเป็นภาษาถิ่นของภาษาไทย ภาษาถิ่นอีสานมีภาษาถิ่นย่อยหลายภาษา ได้แก่ ภาษาที่ชนกลุ่มใหญ่ในภาคอีสานใช้พูดจากัน ซึ่งใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคอีสาน หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น สกลนคร หนองคาย นครพนม ขอนแก่น อุดรธานี อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด เลย ชัยภูมิ มหาสารคาม กาฬสินธุ์ เป็นต้น

ภาษาถิ่นใต้
ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคใต้ของประเทศไทย ลงไปถึงชายแดนประเทศมาเลเซีย รวม 14 จังหวัด เช่น ชุมพร ระนอง สุราษฎร์ธานี ภูเก็ต พัทลุง สงขลา นครศรีธรรมราช เป็นต้น และบางส่วนของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ภาษาถิ่นใต้ ยังมีภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เป็นภาษาถิ่นใต้ ภาคตะวันออก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ใน จังหวัดนครศรีธรรมราช พัทลุง สงขลา ปัตตานี ตรัง สตูล ภาษาถิ่นใต้ตะวันตก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดกระบี่ พังงา ระนอง สุราษฎร์ธานีและชุมพร และภาษาถิ่นใต้สำเนียงเจ๊ะเห เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดนราธิวาส และ ปัตตานี ในแต่ละภาคก็จะมีภาษาถิ่นใต้ เป็นภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เช่น ภาษาถิ่นระนอง ภาษาถิ่นภูเก็ต ภาษาถิ่นพัทลุง ภาษาถิ่นสงขลา เป็นต้น ภาษาถิ่นย่อยเหล่านี้อาจจะมีเสียง และคำที่เรียกสิ่งเดียวกันแตกต่างกันออกไป

ภาษาถิ่นตะวันออก
วิเศษ ชาญประโคน (2550, หน้า 40-41) ได้กล่าวถึง ภาษาถิ่นตะวันออกว่าเป็นภาษาย่อย ที่ใช้พูดจากัน ในท้องถิ่นตะวันออกมี ระยอง จันทบุรี ตราด เป็นต้น