ดับแล้ว! เก๋งตกคลอง – หนุ่มคนดังที่เคยมีภาพนอนหนุนศพควายเผือกท้อง 2 เดือน

อาชญากรรม ภัยสังคม

วันนี้ (3 ก.พ.63) เวลา 00.30 น. ร.ต.อ.บุญโชติ เขียวเล็ก พนักงานสอบสวน สภ.เมืองชัยนาท รับแจ้งอุบัติเหตุรถยนต์ตกคลองมีผู้เสียชีวิต ที่บริเวณหมู่บ้านหลังวัดห่อทองคำ หมู่ 6 ต.บ้านกล้วย อ.เมือง ชัยนาท รุดไปตรวจสอบพร้อมแจ้งแพทย์เวรโรงพยาบาลชัยนาทนเรนทร และอาสาสมัครมูลนิธิร่วมกตัญญู

ที่เกิดเหตุเป็นลำคลองวังไร ซึ่งแห้งขอดจนดินแตกระแหง พบรถเก๋งฮอนด้า ซิตี้ สีเขียว ทะเบียน กท 6801 พิษณุโลก ตกลงไปโดยพุ่งชนคันดิน สภาพด้านหน้ารถพังยับ ประตูข้างรถเปิด กระโปรงท้ายเปิดพบกล้วยดิบ 1 เครือ และใบผักจำนวนหนึ่ง

ภายในรถพบศพผู้เสียชีวิตชาย 1 ราย ชื่อ นายสุเทพ ถ่องตะคุ อายุ 57 ปี เป็นเจ้าหน้าที่ดูแลสัตว์เลี้ยงในศูนย์เรียนรู้ชุมชน มูลนิธิบูรณะชนบท ป๋วย อึ๊งภากรณ์ สภาพศพศีรษะแตก สวมเสื้อโปโลสีน้ำเงิน กางเกงผ้าสีดำ ญาติไม่ติดใจในสาเหตุการเสียชีวิต จึงส่งมอบทำพิธีทางศาสนา

ขณะเจ้าหน้าที่รอแพทย์มาพลิกศพ ญาติได้ทยอยกันมาดูที่เกิดเหตุ เมื่อพี่สาวมาถึง และทราบว่าน้องชายเสียชีวิต ได้กรีดร้องด้วยความตกใจ เสียใจสุดขีด จนแทบเสียสติ นำพระที่ห้อยคอมาอมไว้ในปากภาวนาขอให้น้องปลอดภัยขอให้น้องกลับมา ลูกสาวและเจ้าหน้าที่ได้ช่วยกันปลอบและดูแลจนได้สติและสงบลง

นายศุภสิทธิ์ ปั้นลาภ อายุ 37 ปี ชาวบ้านที่คุ้นเคยกับผู้ตาย เปิดเผยว่า นายสุเทพ เป็นคนงานในศูนย์เรียนรู้ป๋วยอึ๊งภากรณ์ มูลนิธิบูรณะชนบทแห่งประเทศไทย จังหวัดชัยนาท เป็นคนเลี้ยงควาย เลี้ยงสัตว์ในศูนย์ป๋วย และยังเป็นวิทยากรด้วย ผู้ตายเคยมีข่าวดังเมื่อ 2 ปีก่อน วันที่ 2 ต.ค. 2560 ผู้ตายได้นอนเฝ้าควายเผือกท้อง 2 เดือน ถูกงูเห่ากัดขาตายกลางทุ่ง โดยครั้งนั้นนายสุเทพนอนหนุนศพร่ำไห้ด้วยความเสีย ไม่ยอมให้เจ้าหน้าที่มาเอาศพควายออกไป

ล่าสุด ก่อนเสียชีวิต เมื่อตอนเช้า มีคนเห็นผู้ตายเอาผักที่ตลาดเช้าเขื่อนเจ้าพระยาเพื่อนำไปเลี้ยงสัตว์ในศูนย์ฯ ปกติผู้ตายชอบดื่มเหล้า และขับรถเร็ว วันนี้คาดว่ากำลังขับรถกลับบ้านแฟน เมื่อถึงที่เกิดเหตุเป็นทางแยกรถวิ่งมาเร็วจึงพุ่งตกคลอง ซึ่งก่อนหน้านี้นายสุเทพเคยขับรถตกคลองมาแล้ว 2 ครั้ง แต่มีคนเห็นและช่วยไว้ได้ทันเนื่องจากในคลองมีน้ำ ทำให้รถลอย แต่ครั้งนี้ในคลองไม่มีน้ำ ถ้ามีน้ำก็คงไม่ตาย.

ค้นหาภาษาถิ่น
Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages

ภาษาถิ่น เป็นภาษาย่อยที่ใช้พูดจากันในท้องถิ่นต่าง ๆ ซึ่งเกิดจากการใช้ภาษาเพื่อการสื่อความหมาย ความเข้าใจกันระหว่างผู้คนที่อาศัยอยู่ตามท้องถิ่นนั้น ๆ ซึ่งอาจจะแตกต่างไปจากมาตรฐาน หรือภาษาที่คนส่วนใหญ่ของแต่ละประเทศใช้กัน และอาจจะแตกต่างจากภาษาในท้องถิ่นอื่นทั้งทางด้านเสียง คำและ การใช้คำ

ภาษาถิ่น เป็นภาษาที่มีลักษณะเฉพาะ ทั้งถ้อยคำ และสำเนียง ภาษาถิ่นจะแสดงถึงเอกลักษณ์ ลักษณะความเป็นอยู่ และวิถีชีวิตของผู้คน ในท้องถิ่นของแต่ละภาค ของประเทศไทย บางทีเรียกว่า ภาษาท้องถิ่น และหากพื้นที่ของผู้ใช้ภาษานั้นกว้างก็จะมีภาษาถิ่นหลากหลาย และมีภาษาถิ่นย่อย ๆ ลงไปอีก

ภาษาถิ่น แบ่งได้เป็น 4 ถิ่นใหญ่ ๆ คือ ภาษาถิ่นกลาง ภาษาถิ่นเหนือ ภาษาถิ่นอีสานและภาษาถิ่นใต้

ภาษาถิ่นกลาง
ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคกลาง เช่น เพชรบุรี กาญจนบุรี สุพรรณบุรี ราชบุรี นครปฐม อ่างทอง และพระนครศรีอยุธยา เป็นต้น ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดเหล่านี้ มีสำเนียงพูดที่แตกต่างกันออกไป จะมีลักษณะเพี้ยนเสียงไปจากภาษากลางที่เป็นภาษามาตรฐาน

ภาษาถิ่นเหนือ
หรือภาษาถิ่นพายัพ (คำเมือง) ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคเหนือตอนบน หรือภาษาในอาณาจักรล้านนาเดิม มักจะพูดกันมากในจังหวัดเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน เชียงราย พะเยา ลำปาง น่าน ลำพูน ตาก แพร่ เป็นต้น

ภาษาถิ่นอีสาน
ภาษาถิ่นอีสานของประเทศไทยมีลักษณะใกล้เคียงกับภาษาที่พูดที่ใช้กันในประเทศลาว แต่ภาษาอีสานก็ยังถือว่าเป็นภาษาถิ่นของภาษาไทย ภาษาถิ่นอีสานมีภาษาถิ่นย่อยหลายภาษา ได้แก่ ภาษาที่ชนกลุ่มใหญ่ในภาคอีสานใช้พูดจากัน ซึ่งใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคอีสาน หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น สกลนคร หนองคาย นครพนม ขอนแก่น อุดรธานี อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด เลย ชัยภูมิ มหาสารคาม กาฬสินธุ์ เป็นต้น

ภาษาถิ่นใต้
ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคใต้ของประเทศไทย ลงไปถึงชายแดนประเทศมาเลเซีย รวม 14 จังหวัด เช่น ชุมพร ระนอง สุราษฎร์ธานี ภูเก็ต พัทลุง สงขลา นครศรีธรรมราช เป็นต้น และบางส่วนของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ภาษาถิ่นใต้ ยังมีภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เป็นภาษาถิ่นใต้ ภาคตะวันออก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ใน จังหวัดนครศรีธรรมราช พัทลุง สงขลา ปัตตานี ตรัง สตูล ภาษาถิ่นใต้ตะวันตก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดกระบี่ พังงา ระนอง สุราษฎร์ธานีและชุมพร และภาษาถิ่นใต้สำเนียงเจ๊ะเห เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดนราธิวาส และ ปัตตานี ในแต่ละภาคก็จะมีภาษาถิ่นใต้ เป็นภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เช่น ภาษาถิ่นระนอง ภาษาถิ่นภูเก็ต ภาษาถิ่นพัทลุง ภาษาถิ่นสงขลา เป็นต้น ภาษาถิ่นย่อยเหล่านี้อาจจะมีเสียง และคำที่เรียกสิ่งเดียวกันแตกต่างกันออกไป

ภาษาถิ่นตะวันออก
วิเศษ ชาญประโคน (2550, หน้า 40-41) ได้กล่าวถึง ภาษาถิ่นตะวันออกว่าเป็นภาษาย่อย ที่ใช้พูดจากัน ในท้องถิ่นตะวันออกมี ระยอง จันทบุรี ตราด เป็นต้น