จ่ายค่าเสียหายหนัก! จยย. พุ่งชน “ลัมโบร์กินี” กันชนหน้าซ้ายแตก ฝากระโปรงยุบ

อาชญากรรม ภัยสังคม

เมื่อเวลา 22.30 น. วันที่ 30 ก.ย.63 ร.ต.อ.วัชรินทร์ นุ่นสุวรรณ รอง สว.(สอบสวน) สน.วังทองหลาง รับแจ้งมีอุบัติเหตุรถจยย.พุ่งชนรถสปอร์ตหรู บนถนนประชาอุทิศ เขตวังทองหลาง กทม. จึงรุดตรวจสอบพร้อมอาสาสมัครมูลนิธิร่วมกตัญญู

ที่เกิดเหตุอยู่หน้าปากซอยโรจนมิน พบรถสปอร์ตหรู ลัมโบร์กินี สีน้ำเงิน หมายเลยทะเบียนป้ายแดง ฬ8886 กทม.จอดอยู่กลางถนนในสภาพกันชนหน้าซ้ายแตก ฝากระโปรงยุบเสียหาย โดยมีรถจักรยานยนต์ ยี่ห้อยามาฮ่า รุ่นเอ็ม สแลซ สีดำ หมายเลขทะเบียน 5ถฒ2758 กทม. สภาพคว่ำล้อชีฟ้าเสยทับรถสปอร์ตหรูอยู่ ใกล้กันพบวัยรุ่ยชาย เป็นผู้ขับขี่จยย.ได้รับบาดเจ็บนิ้วเท้าซ้ายแตก เจ้าหน้าที่จึงช่วยเหลือปฐมพยาบาล ก่อนนำตัวส่งโรงพยาบาลเปาโล โชคชัย

จากการสอบถามเพื่อนคนขับรถสปอร์ตหรู ให้การว่า รถลัมโบกินีคันดังกล่าวซื้อมาได้ประมาณ 10 วัน และเพิ่งจ่ายค่าทะเบียนประมูลไปในราคาประมูล 3 ล้านบาท ซึ่งเจ้าของรถเป็นนักธุรกิจชาวต่างชาติ ที่เข้ามาทำธุรกิจในประเทศไทย โดยช่วงที่เกิดเหตุนั้นเจ้าของรถได้ขับรถมาจากถนนเลียบด่วนรามอินทรา และกำลังจะเลี้ยวเข้าซอย แต่จู่ๆก็มีรถจักรยานยนต์พุ่งเข้ามาชนอย่างแรง ทำให้คนขี่รถจักรยานยนต์ได้รับบาดเจ็บ

เบื้องต้นเจ้าหน้าที่ตำรวจ สน.วังทองหลาง จะสอบปากคำผู้ขับขี่ทั้ง 2 ฝ่าย และตรวจสอบกล้องวงจรปิดบริเวณดังกล่าวเพื่อสรุปอุบัติเหตุในครั้งนี้ ส่วนความเสียหายที่เกิดขึ้นกับรถสปอร์ตหรูตอนนี้ยังไม่สามารถประเมินราคาได้ เนื่องจากต้องรอให้ทางโชว์รูมเข้ามาประเมินอีกครั้ง

ภาษาถิ่น เป็นภาษาย่อยที่ใช้พูดจากันในท้องถิ่นต่าง ๆ ซึ่งเกิดจากการใช้ภาษาเพื่อการสื่อความหมาย ความเข้าใจกันระหว่างผู้คนที่อาศัยอยู่ตามท้องถิ่นนั้น ๆ ซึ่งอาจจะแตกต่างไปจากมาตรฐาน หรือภาษาที่คนส่วนใหญ่ของแต่ละประเทศใช้กัน และอาจจะแตกต่างจากภาษาในท้องถิ่นอื่นทั้งทางด้านเสียง คำและ การใช้คำ

ภาษาถิ่น เป็นภาษาที่มีลักษณะเฉพาะ ทั้งถ้อยคำ และสำเนียง ภาษาถิ่นจะแสดงถึงเอกลักษณ์ ลักษณะความเป็นอยู่ และวิถีชีวิตของผู้คน ในท้องถิ่นของแต่ละภาค ของประเทศไทย บางทีเรียกว่า ภาษาท้องถิ่น และหากพื้นที่ของผู้ใช้ภาษานั้นกว้างก็จะมีภาษาถิ่นหลากหลาย และมีภาษาถิ่นย่อย ๆ ลงไปอีก

ภาษาถิ่น แบ่งได้เป็น 4 ถิ่นใหญ่ ๆ คือ ภาษาถิ่นกลาง ภาษาถิ่นเหนือ ภาษาถิ่นอีสานและภาษาถิ่นใต้

ภาษาถิ่นกลาง
ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคกลาง เช่น เพชรบุรี กาญจนบุรี สุพรรณบุรี ราชบุรี นครปฐม อ่างทอง และพระนครศรีอยุธยา เป็นต้น ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดเหล่านี้ มีสำเนียงพูดที่แตกต่างกันออกไป จะมีลักษณะเพี้ยนเสียงไปจากภาษากลางที่เป็นภาษามาตรฐาน

ภาษาถิ่นเหนือ
หรือภาษาถิ่นพายัพ (คำเมือง) ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในบางจังหวัดของภาคเหนือตอนบน หรือภาษาในอาณาจักรล้านนาเดิม มักจะพูดกันมากในจังหวัดเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน เชียงราย พะเยา ลำปาง น่าน ลำพูน ตาก แพร่ เป็นต้น

ภาษาถิ่นอีสาน
ภาษาถิ่นอีสานของประเทศไทยมีลักษณะใกล้เคียงกับภาษาที่พูดที่ใช้กันในประเทศลาว แต่ภาษาอีสานก็ยังถือว่าเป็นภาษาถิ่นของภาษาไทย ภาษาถิ่นอีสานมีภาษาถิ่นย่อยหลายภาษา ได้แก่ ภาษาที่ชนกลุ่มใหญ่ในภาคอีสานใช้พูดจากัน ซึ่งใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคอีสาน หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น สกลนคร หนองคาย นครพนม ขอนแก่น อุดรธานี อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด เลย ชัยภูมิ มหาสารคาม กาฬสินธุ์ เป็นต้น

ภาษาถิ่นใต้
ได้แก่ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคใต้ของประเทศไทย ลงไปถึงชายแดนประเทศมาเลเซีย รวม 14 จังหวัด เช่น ชุมพร ระนอง สุราษฎร์ธานี ภูเก็ต พัทลุง สงขลา นครศรีธรรมราช เป็นต้น และบางส่วนของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ภาษาถิ่นใต้ ยังมีภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เป็นภาษาถิ่นใต้ ภาคตะวันออก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ใน จังหวัดนครศรีธรรมราช พัทลุง สงขลา ปัตตานี ตรัง สตูล ภาษาถิ่นใต้ตะวันตก เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดกระบี่ พังงา ระนอง สุราษฎร์ธานีและชุมพร และภาษาถิ่นใต้สำเนียงเจ๊ะเห เช่น ภาษาถิ่นที่ใช้ในจังหวัดนราธิวาส และ ปัตตานี ในแต่ละภาคก็จะมีภาษาถิ่นใต้ เป็นภาษาถิ่นย่อยลงไปอีก เช่น ภาษาถิ่นระนอง ภาษาถิ่นภูเก็ต ภาษาถิ่นพัทลุง ภาษาถิ่นสงขลา เป็นต้น ภาษาถิ่นย่อยเหล่านี้อาจจะมีเสียง และคำที่เรียกสิ่งเดียวกันแตกต่างกันออกไป

ภาษาถิ่นตะวันออก
วิเศษ ชาญประโคน (2550, หน้า 40-41) ได้กล่าวถึง ภาษาถิ่นตะวันออกว่าเป็นภาษาย่อย ที่ใช้พูดจากัน ในท้องถิ่นตะวันออกมี ระยอง จันทบุรี ตราด เป็นต้น

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *